Isolation

ای ترانه، زنی را در ذهن و جانم با خود دارم؛ زنی که اگرچه قلبش از سنگ است چنان نیرویی به من می‌بخشد که همهٔ جهان در نظرم سرد و خاموش می‌شود. همین سردی اوست،که مرا به سرودن وا‌می‌دارد؛ تا شعری برایش بسرایم که پیش از این، اندیشه‌ای از آن در ذهن کسی نگذشته باشد؛ آیا هرگز زنی زیباتر از این زنِ بی‌رحم در جهان بوده است؟ او چون صخره‌ای در برابر عشق من ایستاده و من چون موجی بی‌قرار،بارها به سویش می‌روم و هربار شکسته‌تر بازمی‌گردم. هرچه بیشتر می‌خواهم از او دور شوم بیشتر گرفتار زیبایی‌اش می‌شوم؛ و هرچه از سنگدلی‌اش می‌رنجم بیشتر دوستش می‌دارم. کاش می‌توانستم از نگاهش رها شوم؛ از آن دو چشم که چون آتش در جانم شعله می‌کشند. اما هر بار که می‌خواهم فراموشش کنم تصویرش از نو در ذهنم جان می‌گیرد. گویی نام او را بر سنگِ جانم حک کرده‌اند. نه فاصله مرا از او دور می‌کند،نه گذر روزگار گویی سرنوشت من چنین باشد؛ درآتشِ عشق او بسوزم،از سردی قلبش بلرزم و هربار که گمان می‌کنم همه‌چیز پایان یافته از خاکستر خویش برخیزم.

بخشی از سرودهٔ‌ سوم و چهارم از مجموعهٔ چهارگانهٔ Rime petrose«اشعار سنگی»از دانته آلیگیری

ای اشباح، پیش از این هروقت از اینجا می‌گذشتید مرا در خواب ناز می‌یافتید،ولی می‌بینید که امشب بیدارم و اشک میریزم. با این همه ، مرا که پیش از این به عاقلی می‌ستودید، ملامت مکنید، زیرا غمی ناگفتنی بر دلم نشسته است. یوهان ولفگانگ گوته، دیوان شرقی،عشق نامه

آدم‌ها اغلب ترجیح می‌دهند تروماها و رنج‌هایشان را به جای حل کردن، بارها و بارها تجربه کنند: عاشق کسی می‌شوند که زخم‌هایشان را تازه می‌کند، با کسی ازدواج می‌کنند که کابوس‌هایشان را زنده نگه می‌دارد، و در سطح اجتماعی نیز در انتخاب ساختارها و روابط قدرت، همان اشتباه‌ها را مکرر تکرار می‌کنند. انیمیشن «باد» (Wind) ساختهٔ رابرت لوبل همین را نشان می‌دهد. در این انیمیشن، تمام روابط و ساختارها بر پایهٔ وجود باد که نمادی از تروماست، شکل گرفته‌اند. اما وقتی باد قطع می‌شود، همهٔ آن ساختارها بی‌معنا می‌شوند. آدم‌ها می‌توانند با تروما زندگی کنند، ولی بدون معنا نه. پس خودشان دوباره باد را راه می‌اندازند تا بتوانند کار کنند، سرگرم باشند و غر بزنند. تا زمانی که فرد و جامعه به خودآگاهی نرسند و از بی‌معنایی‌های موقت، که نشانهٔ رشد است، نترسند، محکوم به تکرارند. «گاهی انسان به رنجی که از آن شکایت می‌کند، چنگ می‌زند؛ زیرا رنج با وجود تمام آزارش، به بخشی از نظم روانی او تبدیل شده‌ است...زیگموند فروید»