SAM HAGHIGHAT

اَلا یا اَیُّهَا السّاقی اَدِرْ کَأساً و ناوِلْها که عشق آسان نمود اوّل ولی افتاد مشکل‌ها به بویِ نافه‌ای کآخِر صبا زان طُرّه بُگشاید ز تابِ جَعدِ مشکینش چه خون افتاد در دل‌ها مرا در منزلِ جانان چه امنِ عیش، چون هر دَم جَرَس فریاد می‌دارد که بَربندید مَحمِل‌ها به مِی سجّاده رنگین کُن گَرَت پیرِ مُغان گوید که سالِک بی‌خبر نَبْوَد ز راه و رسمِ منزل‌ها شبِ تاریک و بیمِ موج و گِردابی چنین هایل کجا دانند حالِ ما سبک‌بارانِ ساحل‌ها؟ همهْ کارم ز خودکامی به بدنامی کشید آخر نهان کِی مانَد آن رازی کَزو سازند مَحفل‌ها؟ حضوری گر همی خواهی از او غایب مشو حافظ مَتیٰ ما تَلْقَ مَنْ تَهْویٰ دَعِ الدُّنْیا وَ اَهْمِلْها حافظ

هرچه بیشتر در راهِ عشق قدم می‌زنم بیشتر فقرِ خود را در عشق در همدلی و در انسان بودن می‌بینم شاید همین اعتراف تنها دارایی حقیقی من باشد

زندگی زیباست، چون نمی‌دانم کدام لحظه، آخرین لحظه است.

دزدیده چون جان می‌روی اندر میانِ جانِ من سروِ خرامانِ منی ای رونقِ بستانِ من

ای یار من، ای یار من،

هله نومید نباشی که تو را یار براند گرت امروز براند نه که فردات بخواند؟ در اگر بر تو ببندد مرو و صبر کن آن جا ز پس صبر، تو را او به سر صدر نشاند و اگر بر تو ببندد همه ره‌ها و گذرها ره پنهان بنماید که کس آن راه نداند نه که قصّاب به خنجر چو سر میش ببُرّد نهلد کشتهٔ خود را، کُشد آن گاه کشاند چو دم میش نمانَد ز دم خود کُنَدش پُر تو ببینی دم یزدان به کجاهات رساند به مثَل گفته‌ام این را و اگر نه کرَم او نکُشد هیچ کسی را و ز کشتن برهاند همگی ملک سلیمان به یکی مور ببخشد بدهد هر دو جهان را و دلی را نرماند دل من گرد جهان گشت و نیابید مثالش به که ماند؟ به که ماند؟ به که ماند؟ به که ماند؟ هله خاموش که بی‌گفت از این می همگان را بچشاند بچشاند بچشاند بچشاند مولوی

رَه میخانه و مسجد کدام است که هر دو بر مَنِ مِسکین حرام است نه در مسجد گذارندم که رِند است نه در میخانه کین خَمّار، خام است میان مسجد و میخانه راهی است بجویید ای عزیزان کین کدام است به میخانه اِمامی مَست خُفته است نمی‌دانم که آن بُت را چه نام است مَرا کعبهِ خَرابات است امروز حریفم قاضی و ساقی اِمام است برو عطار کو خود می‌شناسد که سَروَرْ کیست، سَرگردان کدام است عطاز @SAMHAGHIGHAT

اگر از من بپرسند زندگیِ اصیل را کجا باید جست؟ خواهم گفت: در عاشق شدن، و مولانا راهنمای این راه است.

من در پیِ موفقیت نیستم... در پیِ زندگیِ اصیلم، و ردِ آن را در مولانا می‌جویم.

تا به حال از زندگی خسته شده‌اید؟ بعد، ناگهان پیامی برسد از یک دوست قدیمی که بنویسد: «خوشحالم که هستی...» گاهی همین یک جمله، دلیل ادامه دادن می‌شود.

این را نمی‌گویم که ترحمی برانگیزم یا توجهی جلب کنم. راستش را بخواهید، گاهی خسته می‌شوم... گاهی دلم می‌خواهد در سکوت تنهایی خودم پناه بگیرم. اما درست در همان روزها، پیام‌های پر از مهر شما به دستم می‌رسد. هر بار که از تأثیر این موسیقی‌ها بر زندگی تان می‌نویسید، بیش از آنکه خوشحالم کند، مسئولیتم را سنگین‌تر می‌کند. از آن لحظه به بعد، دیگر فقط برای دل خودم موسیقی نمی‌سازم... احساس می‌کنم امانت‌دار دل‌های شما هم هستم.

امروز هر کسی می‌تواند با چند پرامپت، از هوش مصنوعی یک موسیقی بگیرد. اما تمامی قطعات در استودیوی من دوباره ، میکس مستر ، تنظیم و باز ساختار میشه. این قطعات، برای من از یک پرامپت آغاز نشده‌اند. پشت هر کدام، سال‌ها زندگی با موسیقی بعنوان یک موزیسین الکترونیک، سال‌ها زیستن با عرفان ایرانی، و سال‌ها جست‌وجوی یک صدا قرار دارد. هوش مصنوعی، فقط یکی از ابزارهای این مسیر است. شاید آنچه می‌شنوید، فقط صدا نباشد... شاید سال‌ها زیستن، رنج کشیدن، و عاشق شدن باشد. امروز عرفان ایرانی در هزاره سوم از دل تکنولوژی خروش میکند . و من فرد کوچکی در این مسیر هستم .

عشق تنها فرمانروایی است که حتی محال در برابرش زانو می‌زند

دوستان عزیز... تا جایی که توان داشته باشم، تمامی این نغمه‌ها را منتشر خواهم کرد. نه به عمرِ من تضمینی هست، و نه به روزگار و شرایطی که در آن زندگی می‌کنیم. اگر جایی کم‌وکاستی دیدید، به بزرگیِ دل‌تان ببخشید. تنها آرزویم این است که پیش از آنکه فرصت از دست برود، هر آنچه در دل دارم، به گوشِ شما برسد. با مهر، SAM HAGHIGHAT

جانا به غریبستان چندین به چه می‌مانی بازآ تو از این غربت تا چند پریشانی صد نامه فرستادم صد راه نشان دادم یا راه نمی‌دانی یا نامه نمی‌خوانی گر نامه نمی‌خوانی خود نامه تو را خواند ور راه نمی‌دانی در پنجهٔ ره-دانی بازآ که در آن محبس قدر تو نداند کس با سنگ دلان منشین چون گوهر این کانی ای از دل و جان رسته دست از دل و جان شسته از دام جهان جسته بازآ که ز بازانی هم آبی و هم جویی هم آب همی‌جویی هم شیر و هم آهویی هم بهتر از ایشانی چند است ز تو تا جان تو طرفه تری یا جان آمیخته‌ای با جان یا پرتو جانانی نور قمری در شب قند و شکری در لب یا رب چه کسی یا رب اعجوبه ربانی هر دم ز تو زیب و فر از ما دل و جان و سر بازار چنین خوشتر خوش بدهی و بستانی از عشق تو جان بردن وز ما چو شکر مردن زهر از کف تو خوردن سرچشمه حیوانی مولوی @SAMHAGHIGHAT