SAM HAGHIGHAT

از متفاوت بودنم نمی‌ترسم؛ بیشتر می‌ترسم روزی برای پذیرفته شدن، شبیه چیزی شوم که به آن باور ندارم.

یار مرا، غار مرا، عشق جگرخوار مرا یار تویی، غار تویی، خواجه نگهدار مرا نوح تویی، روح تویی، فاتح و مفتوح تویی سینهٔ مشروح تویی، بر در اسرار مرا نور تویی، سور تویی، دولت منصور تویی مرغ کُه طور تویی، خسته به منقار مرا قطره تویی، بحر تویی، لطف تویی، قهر تویی قند تویی، زهر تویی، بیش میآزار مرا حجرهٔ خورشید تویی، خانهٔ ناهید تویی روضهٔ امید تویی، راه دِه، ای یار! مرا روز تویی، روزه تویی، حاصل دریوزه تویی آب تویی، کوزه تویی، آب دِه این بار مرا دانه تویی، دام تویی، باده تویی، جام تویی پخته تویی، خام تویی، خام بمگذار مرا این تَن اگر کم تَنَدی، راهِ دلم کم زَنَدی راه شدی تا نَبُدی، این همه گفتار مرا مولوی

همراهان عزیزم، این کانال، تنها یک صفحه برای شنیدن موسیقی نیست؛ این یک مسیر است. اگر امروز اینجا هستید، تصادفی نبوده باشد. این نغمه‌ها، شما را فراخوانده‌اند. به سفری برای شنیدن، دیدن، و به یاد آوردنِ آنچه همیشه در ژرفای جانتان بوده است. خوش آمدید. 🤍

از تمامِ کم‌گذاشتن‌ها، نادانی‌ها و خطاهایم صمیمانه از انسانیت پوزش می‌خواهم.

من در عشق فقیرم هر انسانی که از من عاشق‌تر باشد زانو می زنم و دستانش را می بوسم .

یار مرا، غار مرا، عشق جگرخوار مرا یار تویی، غار تویی، خواجه نگهدار مرا

اگر هم‌رنگ جماعت نبودن دیوانگی است... بگذار همان دیوانه بمانم.

هر پیامِ شما، یادآورِ این حقیقت است که انسان، هنوز می‌تواند زیبا باشد.

هر کدام از شما، قطعه‌ای از زیباییِ این جهانید.

دوستان و همراهان عزیز، تمام تلاشم را می‌کنم تا پیش از قطع شدن اینترنت، موسیقی‌ها را منتشر کنم. اگر در این روزها چیزی آن‌گونه که انتظار داشتید پیش نرفت یا به مذاق کسی خوش نیامد، به بزرگواری و مهربانی خودتان ببخشید. امیدوارم خیلی زود روزهای روشن‌تر و آرام‌تری از راه برسد؛ روزهایی که تنها دغدغه‌مان، موسیقی و عشق باشد. با مهر 🤍

دزدیده چون جان می‌روی اندر میانِ جانِ من سروِ خرامانِ منی ای رونقِ بستانِ من چون می‌روی بی‌من مرو ای جانِ جان بی‌تن مرو وز چشم من بیرون مشو ای شعله‌یِ تابانِ من هفت آسمان را بردرم وز هفت دریا بگذرم چون دلبرانه بنگری در جانِ سرگردانِ من تا آمدی اندر برم شد کفر و ایمان چاکرم ای دیدنِ تو دینِ من وی رویِ تو ایمانِ من بی‌پا و سر کردی مرا بی‌خواب‌وخور کردی مرا سرمست و خندان اندرآ ای یوسفِ کنعانِ من از لطفِ تو چون جان شدم وز خویشتن پنهان شدم ای هستِ تو پنهان‌شده در هستیِ پنهانِ من گل جامه‌در از دست تو ای چشمِ نرگس مستِ تو ای شاخ‌ها آبستِ تو ای باغِ بی‌پایانِ من یک لحظه داغم می‌کشی یک دم به باغم می‌کشی پیشِ چراغم می‌کشی تا وا شود چشمانِ من ای جانِ پیش از جان‌ها وی کانِ پیش از کان‌ها ای آنِ پیش از آن‌ها ای آنِ من ای آنِ من منزلگهِ ما خاک نی گر تن بریزد باک نی اندیشه‌ام افلاک نی ای وصلِ تو کیوانِ من ای بویِ تو در آهِ من وی آهِ تو همراهِ من بر بویِ شاهنشاهِ من شد رنگ‌وبو حیرانِ من جانم چو ذره در هوا چون شد ز هر ثقلی جدا بی‌تو چرا باشد چرا ای اصلِ چار ارکانِ من مولوی

تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را تو مرا گنج روانی چه کنم سود و زیان را نفسی یار شرابم نفسی یار کبابم چو در این دور خرابم چه کنم دور زمان را ز همه خلق رمیدم ز همه بازرهیدم نه نهانم نه پدیدم چه کنم کون و مکان را ز وصال تو خمارم سر مخلوق ندارم چو تو را صید و شکارم چه کنم تیر و کمان را چو من اندر تک جویم چه روم آب چه جویم چه توان گفت چه گویم صفت این جوی روان را چه خوشی عشق چه مستی چو قدح بر کف دستی خنک آن جا که نشستی خنک آن دیده جان را ز تو هر ذره جهانی ز تو هر قطره چو جانی چو ز تو یافت نشانی چه کند نام و نشان را جهت گوهر فایق به تک بحر حقایق چو به سر باید رفتن چه کنم پای دوان را به سلاح احدی تو ره ما را بزدی تو همه رختم ستدی تو چه دهم باج ستان را ز شعاع مه تابان ز خم طره پیچان دل من شد سبک ای جان بده آن رطل گران را منگر رنج و بلا را بنگر عشق و ولا را منگر جور و جفا را بنگر صد نگران را غم را لطف لقب کن ز غم و درد طرب کن هم از این خوب طلب کن فرج و امن و امان را بطلب امن و امان را بگزین گوش گران را بشنو راه‌دِهان را؛ مگشا راهِ دَهان را مولوی