SAM HAGHIGHAT

می‌دانم روزی دیگر نخواهم بود؛ و همین دانستن، هر لحظه‌ی زندگی را برای عشق ورزیدن ارزشمندتر می‌کند.

در این شرایط سخت، دوست داشتنِ کسانی که حتی نمی‌شناسم، آسان نیست؛ اما میان ما وجه مشترکی عمیق وجود دارد: همه‌مان دل‌سپرده‌ی عرفان ایرانی هستیم. همین پیوند برای من کافی‌ست تا بگویم: دوستتان دارم؛ نه از آن رو که شما را می‌شناسم، بلکه از آن رو که در عشق به این میراث زنده و انسانی، هم‌دل و هم‌مسیر هستیم.

بشنو این نی چون شکایت می‌کند از جدایی‌ها حکایت می‌کند کز نِیِستان تا مرا بُبریده‌اند در نفیرم مرد و زن نالیده‌اند سینه خواهم شَرحه‌شَرحه از فراق تا بگویم شرحِ دردِ اشتیاق هر کسی کو دور ماند از اصلِ خویش باز جوید روزگارِ وصل خویش من به هر جمعیّتی نالان شدم جفت بدحالان و خوش‌حالان شدم هر کسی از ظّن خود شد یار من از درون من نجُست اسرار من سرِّ من از نالهٔ من دور نیست لیک چشم و گوش را آن نور نیست تن ز جان و جان ز تن مستور نیست لیک کس را دیدِ جان دستور نیست آتش است این بانگِ نای و نیست باد هر که این آتش ندارد نیست باد ... مولوی

دست از طلب ندارم تا کامِ من برآید یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر کز آتش درونم دود از کفن برآید بنمای رخ که خَلقی والِه شَوَند و حیران بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید جان بر لب است و حسرت در دل که از لبانش نگرفته هیچ کامی جان از بدن برآید از حسرتِ دهانش آمد به تنگ جانم خود کامِ تنگدستان کی زان دهن برآید گویند ذکرِ خیرش در خیلِ عشقبازان هر جا که نامِ حافظ در انجمن برآید حافظ

جانا ز فراق تو این محنت جان تا کی دل در غم عشق تو رسوای جهان تا کی چون جان و دلم خون شد در درد فراق تو بر بوی وصال تو دل بر سر جان تا کی نامد گه آن آخر کز پرده برون آیی آن روی بدان خوبی در پرده نهان تا کی در آرزوی رویت ای آرزوی جانم دل نوحه کنان تا چند، جان نعره‌زنان تا کی بشکن به سر زلفت این بند گران از دل بر پای دل مسکین این بند گران تا کی دل بردن مشتاقان از غیرت خود تا چند خون خوردن و خاموشی زین دلشدگان تا کی ای پیر مناجاتی در میکده رو بنشین درباز دو عالم را این سود و زیان تا کی اندر حرم معنی از کس نخرند دعوی پس خرقه بر آتش نه زین مدعیان تا کی گر طالب دلداری از کون و مکان بگذر هست او ز مکان برتر از کون و مکان تا کی گر عاشق دلداری ور سوختهٔ یاری بی نام و نشان می‌رو زین نام و نشان تا کی گفتی به امید تو بارت بکشم از جان پس بارکش ار مردی این بانگ و فغان تا کی عطار همی بیند کز بار غم عشقش عمر ابدی یابد عمر گذران تا کی عطار

شاید ایران پیش از آنکه یک جغرافیا باشد، یک جهان درونی‌ست؛ و عرفان، یکی از عمیق‌ترین ریشه‌های آن جهان است

تعصب، نگهبان اصالت نیست؛ گاهی همان دیواری‌ست که نمی‌گذارد اصالت نفس بکشد.

یکی از هم‌وطنانم نوشته بود: «شعر فاخر را فقط باید با موسیقی اصیل و سنتی ایرانی شنید، نه با صدای هوش مصنوعی.» من اما جور دیگری می‌بینم. احترام به سنت، برای من به معنای زندانی کردن شعر در سنت نیست. قرن‌هاست گنجینه‌ای عظیم از مولانا، حافظ، سعدی، خیام و دیگر بزرگانمان داریم؛ اما اگر اصرار کنیم این میراث فقط با زبان و قالب دیروز شنیده شود، ممکن است بخش بزرگی از نسل امروز و فردا هرگز با آن ارتباط برقرار نکند. من نمی‌خواهم شعر بزرگانمان را تغییر دهم؛ می‌خواهم راهِ رسیدنش به گوشِ انسان امروز را تغییر دهم. اگر تکنولوژی، موسیقی الکترونیک و حتی هوش مصنوعی بتوانند پلی باشند میان شعر هزار سال پیش و انسانی که در هزاره‌ سوم زندگی می‌کند، چرا باید از ساختن این پل بترسم؟ برای من اصالت، در قدیمی ماندن نیست؛ در حفظِ جان اثر است. شعر فارسی برای موزه ساخته نشده است. این شعر باید دوباره شنیده شود، دوباره عاشق بسازد، دوباره در جان نسل‌های تازه خروش کند. شاید تکنولوژی امروز، دشمن این میراث نباشد؛ شاید یکی از راه‌های ادامه‌ی حیات آن باشد.

ماییم و می و مُطرب و این کنجِ خراب جان و دل و جام و جامه پُر دُردِ شراب فارغ ز امیدِ رحمت و بیمِ عذاب آزاد ز خاک و باد و از آتش و آب خیام

من غلام قمرم، غَیر قمر، هیچ مگو پیش من، جز سخن شمع و شَکَر، هیچ مگو سخن رنج، مگو، جز سخن گنج، مگو ور از این بی‌خبری، رنج مبر، هیچ مگو دوش دیوانه شدم، عشق مرا دید و بگفت: «آمدم، نعره مزن، جامه مدر، هیچ مگو» گفتم: «ای عشق! من از چیز دگر می‌ترسم» گفت: «آن چیزِ دگر، نیست دگر، هیچ مگو من به گوش تو، سخن‌های نهان خواهم گفت سر بجنبان که بلی، جز که به سر، هیچ مگو قمری، جان‌صفتی، در ره دل پیدا شد در ره دل، چه لطیف‌ست سفر! هیچ مگو» گفتم: «ای دل! چه مه‌ست این؟» دل اشارت می‌کرد که «نه اندازهٔ توست این، بگذر، هیچ مگو» گفتم: «این روی، فرشته‌ست، عجب یا بشرست؟» گفت: «این غَیر فرشته‌ست و بشر، هیچ مگو» گفتم: «این چیست؟ بگو، زیر و زبر خواهم شد» گفت: «می‌باش چنین، زیر و زبر، هیچ مگو ای نشسته تو در این خانهٔ پرنقش و خیال! خیز از این خانه برو، رخت ببر، هیچ مگو» گفتم: «ای دل! پدری کن، نه که این وصف خداست؟» گفت: «این هست، ولی جان پدر! هیچ مگو» مولوی

عشق، یکی از پیچیده‌ترین تجربه‌های انسان است... دلتنگی، اما لبخند می‌زنی. درد می‌کشی، اما لذت می‌بری. می‌سوزی، اما نمی‌خواهی خاموش شوی. دور می‌شوی، اما نزدیک‌تر از همیشه‌ای. عشق، جمعِ تمامِ تناقض‌هایی‌ست که فقط دل می‌تواند بفهمد. 🌹