‌نَفَس‌المهموم‌

ارثیه‌ی خانوادگی بود ما کلب همه مخدراتیم

"شب‌از‌خیال وصالت‌نبرده‌خواب‌مرا"

فقط حرم

هر شب میایی به سر بالینم ای غم

روحم به دور تو سرگردان

بر ضاربین حضرت علی اکبر سلام الله علیه لعنت

دل با غمی خوش است و همین حال زار خوش

نازم به چشمِ یار که تیرِ نگاه را بی‌جا هدر نکرد و به قلبم نشانه زد

پریشان‌حالیِ دل را بپرس از زلف دلبندت

ساحت گور تو سروستان شد ای عزیز دل من تو کدامین سروی؟

یا اباعبدالله

بهم مریز عزیزم دوباره گیسو را سنان چه کرد گرفتی ز درد پهلو را ؟ روضه

روزگاریست در تمناییم قطره‌ای در تمام دریاییم در میان عروس‌های علی ما گرفتار ، ام‌لیلاییم

در دشت تَوَهم جهتی نیست معیَن • بیدل

صلی‌الله‌و‌علیک‌ای‌خسته‌جراحت…

مشهد حرم بارون …