‌نَفَس‌المهموم‌

توقع از خلق غصه می‌آورد توقع از خالق معجزه… امتحانش کن.

مرا به سردیِ آغوشِ دیگران مسپار برای گریه‌ی من سَر پناه یعنی تـو

کجا رواست که از دستِ دوست هم بکشد دلی که این همه از دستِ روزگار کشید؟

هر که از میخانه آمد همدم این خانه شد

پریشان

یک عمر است عادت کردم بی‌سرپناهی را همین

گریه بده…

دنبال صدای دلبرم میگردم…

از سوز گریه چشم ترم درد می‌کند ..

زاهد از کوی خرابات مکن منع مرا که در آنجا دلِ دیوانه به سامان آید • صائب

ای فرس با تو چه رخ داده که خود باخته‌ای

این محنت جان تا کی؟

برکت..