‌نَفَس‌المهموم‌

ره نمی‌یابد اجل هم بر سر بالین ما بس که ماتمخانه ما از غم هجران پر است

پیکرم را عاقبت یک گوشه پیدا میکنی هر که عاشق میشود تنها ز دنیا میرود

مست از نگاهش در شمایلیم

کشت چشمانت مرا

چون کنم درد تو پنهان؟ که ز بسیاریِ ضعف گرهِ گریه زِ بیرون گلویم پیداست!...

من تهی پیمانه بودم سر‌کشیدم خویش را…

زمانه صبر من و درد غیر می‌سنجد خجالتی نکشیدم به طاقتی که نبود

گویا ابر به دنبال گل خود می‌گشت…

ارنی کسی بگوید که تو را ندیده‌ باشد تو که با منی همیشه چه تری‌ چه‌ لنترانی‌

بارون بارون روز دهم کجا بودی؟ دل حسین و آب کردی... یه بچه رو جواب کردی... بد خودتو خراب کردی...

جز حسین ع هر چه هست اضافات است…