‌نَفَس‌المهموم‌

عاشقان را خدا آبرو می‌دهد

مرا ببر ، بکُش تا فنا بشوم گناهه این همه جان دادنَم گردن توست

در دل ز فراق خستگی ها دارم در کار ، ز چرخ ، بستگی ها دارم با این همه غم ، تو نیز پیمان مرا مشکن ، که جز این شکستگی ها دارم سعدالدین حموی

بیچاره آن اسیر که امیدوار توست 💔

غریق را چه سخن، غیر دست‌‌وپا زدن است؟ نبین سکوت مرا، غرق احتیاجم من

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ در میان اینهمه غوغا و شر عشق یعنی کاهش رنج بشر

همان چشم شوخ

شب شد غم آمد بهر همنشینی

درویش‌ اگرچه دست تهی، دل‌شاه دارد از جامِ قناعتش جهان، آرامشِ ماه دارد

به یغما بردی از من دل….

نشسته‌ام که در آیی به منزلی که ندارم تو را چگونه بخواند دلم؟ دلی که ندارم

یـارانِ عزیز آن‌طرف بیشترنـد.

عشاق خواب محبوب را بینند