█║▌║▌║PIANO║▌║█│█

مهم نیست که چقدر سخت شه، باهم باهاش روبه‌رو می‌شیم :)

به اندازه ی بلندترین شب سال دوستت دارم. مثل انارِ ترک خورده‌ی یلدا، دلم برای تو هزار دانه شده است؛ هر دانه‌اش یک "دوستت دارم" ِنارس است که از شوق تو، سرخ شده. تو عطرِ دارچینیِ این شب دلگیری، تو گرمای شومینه در سرمای طولانی ای. من تمامِ قصه‌های ناتمام یلدا را، در چشم‌ های تو خلاصه کرده‌ام. تو خود یلدایی، تو همون "فالی" هستی که تهِ فنجان قهوه‌ام، همیشه به نام تو درمی آید. بمان تا این شبِ بی‌ انتها، با نفس‌های تو، طلوع کند. بمان تا حافظ، باز هم از چشم‌ های تو غزل بسراید و سعدی، لبخندت را قافیه کند. بمان تا این شب، شاهد رقص شعله‌های عشق در قلبمان باشد. بگذار تمام غُصه‌های دنیا، پشت این شب یلدا گم شوند و تنها، صدای خنده‌هایمان تا خود صبح، در گوش آسمان بپیچد.

دیگه حسرت ِکارهای اشتباهی رو که کردم ، نمی‌خورم… درسته اون اشتباه‌ها درد داشت، زخم داشت، ولی هر کدومش یه جایی منو ساخت، یه جایی قوی‌ترم کرد. اما حسرتِ کارهای خوبی که برای آدم‌های اشتباه کردم ، اون یه درد دیگه‌ست، یه دردی که نه فریاد داره، نه اشک؛ فقط تهِ دلم مونده و هر از گاهی جاش می‌سوزه. حسرتِ لحظه‌هایی رو میخورم که از خودم زدم تا بقیه رو راضی نگه دارم که حتی یک‌بار هم نپرسیدن: «توچی اصن حال دلت خوبه؟» حسرتِ اون لبخندهایی که براشون ساختم و خودشون هیچ‌وقت نفهمیدن حسرتِ وقت‌ها و انرژی‌هایی که خرج آدم‌هایی کردم که حتی بلد نبودن قدر یه ذره‌شو بدونن. گاهی با خودم خلوت می‌کنم و می‌پرسم: «چرا؟ چرا این‌قدر برای آدم‌هایی جنگیدی که اصن حواسشون بهت نبود؟» راستش رو بخوای جوابی ندارم… فقط یه سکوت سنگین می‌مونه، همون سکوتی که می‌گه: خوبی‌هام اشتباه نبودن…آدم‌ها اشتباه بودن.

پنهونــم از چشمــات ،، ماهِ پسِ ابــرم مــن کاسه ی صبــرم ،، ایـن کاسه لبریـزه

به گمانم هیچ موجودی ترسناک تر از آدمیزاد نیافتند (:

ــــــــــــــــــــ( ☕️ )ــــــــــــــــــــ