سَرمَد

یه وقتایی یه آدم بدون اینکه خودش بدونه، تبدیل میشه به یکی از اون اسم‌هایی که وقتی بهشون می‌رسی، دلت می‌خواد یه کم بیشتر مکث کنی. شاید چون هر آشنایی، حتی کوتاه‌ترینش، یه دلیلی برای اتفاق افتادن داشته. شاید قرار نبوده همه‌ی آدم‌ها تا آخر کنارمون بمونن؛ بعضیا فقط میان که یه تکه از یه مسیر رو باهامون راه برن. این نامه هم شاید برای تو همین باشه. نمی‌دونم از قبل چقدر صاد رو می‌شناسی، چقدر این نوشته‌ها برات آشنان یا اصلاً این اولین باره که چند خط از من می‌خونی. ولی به هر حال، خوشحالم که توی آخرین بخش این مسیر، راه‌مون یه جایی به هم رسید. این روزها که دارم خداحافظی می‌کنم، بیشتر از همیشه به این فکر می‌کنم که آدم نباید حضور هیچ‌کس رو بدیهی فرض کنه. نه رفیقی که سال‌ها کنارت بوده. نه آدمی که تازه وارد زندگیت شده. نه حتی اون کسی که فکر می‌کنی همیشه هست. آدما می‌رن. گاهی خودشون انتخاب می‌کنن، گاهی زندگی مجبورشون می‌کنه، گاهی هم فقط مسیرها از هم جدا میشه. اما چیزی که می‌مونه، حسیه که موقع بودنشون به ما دادن. برای همین امیدوارم تو هم توی زندگی آدمی باشی که بودنش برای بقیه حس خوبی داشته باشه؛ نه به خاطر اینکه همیشه حرف درستی می‌زنه یا همیشه حال همه رو خوب می‌کنه، فقط به خاطر اینکه وقتی هست، آدم احساس می‌کنه تنها نیست. و اگر خودت یه روز خسته شدی، امیدوارم یکی باشه که همون‌قدر که برای بقیه بودی، برای تو هم باشه. منم کم‌کم دارم از این مسیر کنار می‌رم و این نامه یکی از همون آخرین ایستگاه‌هاست. شاید بعد از این دیگه فرصتی برای نوشتن نباشه، ولی همین که قبل از رفتن تونستم چند خط برایت بذارم، برام کافیه. باقی راهت رو خودت ادامه بده. فقط امیدوارم هرجا که رسیدی، وقتی به پشت سرت نگاه کردی، حس نکنی فقط زنده موندی؛ امیدوارم بتونی بگی واقعاً زندگی کردی. ممنون که توی این خداحافظی بودی. مراقب خودت باش. .صاد. https://t.me/hey_sarmad