«سَحاٰبه»

در زندگی تنها به یک کار مشغولم؛ گریه برای نداشتن تو...

این ربات نشون نمیده. اما ربات قبلی نشون میده و آیدیتون و میتونند ببینند.

‌ الان یعنی این بات نشون نمیده مشخصاتو؟ نگرانی میدونی براچیه؟🤣😭 برا اینه ک خب مثلا خوده من چندین سوال مختلف برام پیش میاد تو مسئله های مختلف بعد اینجوریم ک خب عه زشته این الا میدونه منم ک هزار بار پیامش میدم🙂😂

این HarfChatBot هست، قبلی حَرف |ناشناس بود. قبلی نشون میده...این نه🤦‍♀.

لینک ناشناس تغییر کرد. بات حَرف به صاحب لینک، نام و نشانی مخاطب و نشون میده و من برای رعایت حق‌الناس لازم دیدم بهتون اطلاع بدم پیش از اینکه به من یا هر کس دیگه‌ای پیام بدید.

تو بگو؛

https://t.me/SendHarfBot?start=sahab

یاامام‌عسکری...بسیار دلتنگتونم.

دلم که فتح تو شد نیست کمتر از خیبر بغل بگیر مرا... قلعه‌ی خراب منم‌.

کاش ساکن یه حجره‌ی نقلی بودم تو نجف؛ نماز صبح می‌رفتم حرم بعد اذون مغرب برمیگشتم.

سه تا یاصحب‌الزمان ادرکنی یاصاحب‌الزمان اغثنی برام می‌گید؟!

به شربت شهادت که نرسیدیم، عکس شهادت کجا می‌گیرند؟!

بعد از عزرائیل اولین چیزی که می‌تونه جونم و بگیره قهوه‌ است...

می‌خواستم دیوانه باشم..

آدم هر کجا بیشتر زندگی کند، به همان‌جا تعلق دارد، وطنش آنجاست. منی که در یاد تو زندگی می‌کنم، وطنم کجاست؟!

آدم بند دنیا که نباشد، تنگی پوتین را بهانه میکند، می‌پرد، می‌رود. شبیه همین زائرانی که اربعین را بهانه می‌کنند و از شهر و وطن‌شان دل می‌برند و پابرهنه به سوی دریا می‌دوند. به سوی حسین«ع». روح که قد بکشد، دنیا پایت را می‌زند‌. اذیت می‌کند. کفشی را هم که پا را بزند، نمی‌پوشند یک گوشه کناری می‌اندازند بماند برای آنها که اندازه‌شان است. تو هم دنیا را دور انداختی، رها کردی بماند برای ما که هنوز گیر و دار زرق و برقشیم، هنوز دست به دامانشیم، هنوز باور نکردیم که مسافرخانه است و محل گذر. و حالا ما در دنیای رها شده‌ات مانده‌ایم با کفش هایی نو که شرمنده‌ی زخمِ پوتین توست.

برای خونین دلان، شفا فقط نجف است..

به قول جناب زمانیان بعضی آدمها، دور از هم زیباترند...

:)))

دنیا ما را با خودش برد اباصالح..

می‌پرسند: چه کنیم؟! صبر عزیزمن...صبر. عیار آدمها را نه در وفور نعمت، که در فقر، داشتن و نداشتن، بودن و نبودن، در کمبود و دوام اوردن می‌سنجند. اگر تنها زمان فراوانی نعمت و غرق در خوشی و لذت، شاکر باشیم، عبد واقعی نیستیم. عبد واقعی بنده‌ایست‌ که در نداشتن آنچه دوست دارد و به آن نیازمند است دلش به رزاقیت خدا مومن باشد و از او نَبُرد. هربار با بالا رفتن دلار، به ابوذر سلام‌الله فکر می‌کنم و اشک های مولا علیه‌السلام برای او و خانواده‌اش که سه روز گرسنه بودند اما خدا و ولایت را به سکه های طلای‌ سقیفه، به دنیا و سفره های رنگی نفروختند و بعد یاد خودمان می‌افتم...ما تا کجا دوام می‌آوریم؟!