Morfin

جایی نمان که غمت بی‌ارزش باشد؛ آدم‌ها اگر دوستت داشته باشند، نمی‌توانند غمگینی‌ات را نادیده بگیرند...

جوری ک شروین از لانک دیستنی واسمون میگه:

:))

درونم یه پسر بچه‌ی مظلوم نشسته که همه چیو با چشمای پر از بغض قبول کرده.

رابطه سالم شده جن و ما شدیم بسم الله.

آتیشم بزنین، ولی نزدیک آدمای موردعلاقم نشین ب خصوص مامان و اون.

‏هر چقدرم تو دلم طرفتو میگیرم میبینم نه، خیلی ریدی ولی نمیتونم بگم این ن یکی دیگه.

انگار بچه‌ی خودمو انقد دوسش دارم.

خودمونیما ولی چ رنج هایی ب من دادی ک ب خاطر دوست داشتنت نتونستم تلافیشو دربیارم.

یکی نوشته بود: پیداش که شد عکس بچگیاشو میزارم بک گراند تا یادم باشه اون یه دختر بچس و نباید اذیتش کنم.. :)

وەسیەت بێ یاران ، گەر نەمام و مردم مەهێڵن با نەیبینێ ئەو بێ وەفا تەرمی سەردم.

کاش یه پروانه بودم و فقط یه هفته زنده میموندم.

حس میکنم دیگه هیچی شبیه قبل نیست حالم،اطرافیانم،رفتار دوستام نسبت ب قبل،جدی همه انگار عوض شدن.

گەنجی چییە؟ پیریشمت بەقوربان ئەکەم!

تو خودت داری ب چی فم میکنی؟

+

آدم دوست داره جهان و ول کنه تورو نگاهت کنه..

حالا خودمونیما چه احساس های قشنگی رو پای آدمای بی لیاقت که نریختیم؛

مورفینه بغلت؛