My Head

امروز وسط جلسه، همکارم خیلی عادی گفت باید این پروژه رو تا دی تحویل بدیم. نمی‌دونم چرا، اما همین یک کلمه کافی بود تا تمام بغضی که توی این مدت قورت داده بودم، یک‌جا بشکنه. جلوی همه زدم زیر گریه، از جلسه بیرون رفتم و توی حیاط با صدای بلند گریه کردم. منی که همه توی شرکت به جدی بودنم می‌شناسن، دیگه حتی توان پنهان کردن غمم رو هم نداشتم. هنوز داغ دی از دلم نرفته.

مثل اینکه زدن :)

من راجب یکی دیگه حرف می‌زنم یکی دیگه به خودش می‌گیره😂😂😂😂😂

‏اون نسلی که دنبال آب و برق مجانی بود، کاری کرد نسل ما دنبال مشتری برای کلیه‌هاش باشه.

من از اون مرحله رد شدم که جاج‌فیس بقیه بتونه توی بورس اعتمادبه‌نفسم ریزش ایجاد کنه. ❤️