A D A M A K

همه‌چیز، خاطره گفت‌وگوها، بوسه‌ها، هم‌آغوشی پیکرهای دل داده، همه‌چیز می‌گذرد؛ ولی تماس ارواحی که یکدیگر را لمس کرده و در میان انبوه اشکال زود گذر یکدیگر را شناخته‌اند، هرگز زدوده نمی‌شود. •1241 @Adamak_07

سرشتی دلیر و شادمانه داشت، و با آن که نشاط خود را از دست داده بود، خود را مجبور می‌ساخت که به ظاهر خندان بماند. •1217 @Adamak_07

آنها تورا مقصر میدانند، بی‌آنکه بدانند تو فقط آینه بودی. @Adamak_07

به چه کسی می‌گویند "امن"؟ کسی که وقتی جای زخم‌هایت را به او نشان میدهی، از آن پس همه تلاشش را می‌کند که از آن سمت به تو آسیبی نرسد. @Adamak_07

فکت تلخ: هر سال از سالگرد مرگمون رد میشیم بدون اینک متوجه اون روز بشیم! @Adamak_07

📌جلد سوم اما بدبختی این جاست که این تجربه زندگی و داد و ستد معلوم نیست تا آن اندازه که این صاحبانِ عقل سلیم می‌خواهند به خود بقبولانند پایه استواری داشته باشد. در واقع، این یک روش مبتنی بر عادت است که دامنه آن به موارد معدود بسیار آسانی منحصر می‌گردد. کافی است یک مورد پیش‌بینی نشده که در آن باید با سرعت و قدرت تصمیم گرفت رخ نماید تا اینان در برابر آن بی‌سلاح بمانند. •1168 @Adamak_07

قشنگی فایده نداره... باور کن! توی زندگی اگه از هیچی خوشت نیاد هرگز ناامید نمیشی. 🎥 L'mour Ouf @Adamak_07

ولی زندگی در یک محیط بیگانه بی‌کیفر نیست. خواه ناخواه بر انسان اثر می‌گذارد. هرقدر که شخص در به روی خود ببندد بیهوده است: یک روز در می‌یابد که چیزی در او عوض شده است. •1105 پایان جلد دوم✅ @Adamak_07

این استعداد در او بود که گاه شهر پُر از ازدحامی را که احاطه‌اش می‌کرد از یاد ببرد و در زمانی بی‌پایان بگریزد. •1102 @Adamak_07

یه چی بده دود کنم یادم بره آدما..!

❗️امیدوارم این متن کتابایی که خونده میشه رو واستون میذارم به سادگی از کنارش رد نشید و ازش استفاده کنید. واقعا میگم یه جاهایی به اندازه کل عمر آدمی بهت تجربه و فهم زندگی میده.

می‌بایست به این واقعیت تن در داد، و در مبارزه کودکانه با دنیا اصرار نورزید؛ می‌بایست خویشتن را با فراغ خاطر پذیرفت و خویشتن بود. همچنان که بتهوون می‌گفت:(اگر ما نیروی زندگی خود را به دست زندگی بسپاریم، دیگر برای آنچه از همه شریف‌تر و بهتر است چه باقی خواهد ماند؟) •1086 @Adamak_07

چه بدخواهی‌های نهانی که می‌کوشد تا نیروهای تازه و آزاد را نابود کند، چه مهارتی به کار می‌رود تا از راه سکوت، از راه ریشخند، یا از راه فرسودگی، دل‌سردی،_و یا نیز با دل‌جویی دغل‌کارانه، آن‌ها را به وقت فرصت از پا در آورند!... •1062 @Adamak_07

عشق، کینه، اراده، گذشت، همه نیروهای انسانی وقتی که به غایت خود برسند با ابدیت پهلو می‌زنند و حتی بدان می‌پیوندند. همه‌کس، هم مرد دین‌دار و هم آن که منکر خداست، هم آن که زندگی را در همه‌جا می‌بیند، هم آن که در همه‌جاش نفی می‌کند، هم آن که درباره همه‌چیز، درباره زندگی و حتی خود نفی شک می‌نماید. •1061 @Adamak_07

شخصیت‌های نیرومند خاصّه روی جوانان، که بیشتر سرگرم احساس‌اند تا عمل، تاثیر می‌گذارند. اینان به طور کلی از جمله آن موجودات بی‌کاره و بی‌اراده و بی‌هدف و بی‌انگیزه وجودی بودند که از میز کار می‌ترسند، از تنها ماندن با خود وحشت دارند، مدت‌ها در یک نیمکت لم می‌دهند و از این کافه به آن تالار نمایش سیر می‌کنند و به هر بهانه‌ای دست می‌زنند تا به خانه خود نروند و با خود روبه‌رو نشوند. •1058 @Adamak_07

انسان به دور و بَر خود نگاه کند، دخترانی را که شوهر کرده‌اند و مردانی را که به شوهری گرفته‌اند ببیند، و فکر کند که خودش هم باید از همان راه برود، مانند آن‌ها از حیث جسم و جان تغییر شکل دهد و مانند آن‌ها مبتذل شود!... یقین داشته باشید، قبول چنین زندگی و وظایف آن خیلی صبر و تحمل می‌خواهد. این کار از همه زن‌ها ساخته نیست... ولی زمان می‌گذرد، سال‌ها به دنبال هم می‌آید، جوانی از دست می‌رود: و با این همه در ما چیزهای قشنگ و استعدادهای خوبی بود که به هیچ دردی نخواهد خورد، استعدادهائی که هر روز می‌میرد و می‌باید بدان تن دردهیم که آن همه را به مشتی احمق تفویض کنیم که تحقیرشان می‌کنیم و تحقیرمان خواهند کرد!... و هیچ‌کس از درد ما خبر ندارد! گوئی معمائی برای مردم هستیم. باز اگر مردها ما را بی‌مزه و خل بدانند می‌توان معذورشان داشت. ولی زن‌ها که می‌بایست ما را درک کنند! آن‌ها مثل ما بوده‌اند؛ کافی است زمان دختری خود را به یاد بیاورند... ابدا. هیچ کمکی از جانبشان به ما نمی‌شود. حتی مادران ما از ما بی‌خبرند، و در پی آن نیستند که واقعا ما را بشناسند، فقط تلاش می‌کنند که ما را به شوهر بدهند. اما در مورد چیزهای دیگر، زنده باش، بمیر، هرجور که دلت خواست گلیمت را از آب بیرون بکش! اجتماع ما را در سرگردانی مطلق به خود رها می‌کند. •1016 @Adamak_07