ناتموم؛

مطهره به حس ششم‌ش گوش می‌ده، من به مطهره. معامله دو سر سودیه.:))

دلم یه خوشحالیِ از ته دل میخواد.

مستقل بودن انسانو با سرعت 5x پير ميكنه.

چرا آدما خوشحال کردن همدیگه رو از هم دریغ می‌کنن؟

و اگر من زنده نماندم و به خانه پشت ابرها رفتم، تو به جای من زندگی کن و به جای من بنویس که روزهای خوب را دیدی که روز های بی درد را زیستی برای من گریه نکن که من برای خود فراوان گریسته ام... چایت را بنوش و بدان مرگ مرا از رنجی بزرگ رهاند🌘🕊

حس می‌کنم یه عالمه خستگی توی تنمه. خستگی از روزهایی که پشت سر گذاشتم، از چیزهایی که تجربه کردم یا چیزهایی که نشد تجربه کنم، و حتی خستگی از چیزهایی که نمی‌دونم باید باهاشون چیکار کنم.

به چیزایی که خدا بهت داده یا نسل در نسل بهت منتقل شده نناز. به چیزایی بناز که خودت ساختی. میخوام بگم؛ به داشته‌هایِ بی‌زحمتت نبال. ارزشِ واقعی، اون چیزیه که توش رد پای عرق و تلاش خودت باشه.

دوست دارم با آدم‌ها همون‌طوری باشم که اونا واسه من هستن.

واسه این دنیای بی رحم زیادی دل‌ نازکم.

نصف عمرمون رفت و آدمی که باهاش بتونیم بریم کمپ کنیم و برگر زغالی رو آتیش درست کنیم رو پیدا نکردیم.

یه جا خوندم نوشته بود: “متاسفانه فرهنگ و فقر در یک‌خانه جا‌ نمی‌شن. فرهنگ نیاز به ذهن آزاد داره و ذهنِ اسیرِ بقا، فرصت پرواز نداره.” خیلی دردناک و حقیقته به نظرم.

کسی می‌داند چقدر تلاش کرده‌ام روحم زیبا بماند وقتی جهانم پر از رنج بود؟! زیرا در میان ویرانی و رنج وظیفه انسان این است که قلبش را به زشتی‌ها نسپارد.

از اینجا که منم…

دیگه نمی‌تونم تو دنیای آدم‌هایی بمونم که دنیاشون خیلی کوچیکه، که جسور نیستن، که تو تنهایی‌هاشون با خودشون راحت نیستن، که عمیق نیستن، که برای ساختن یه ورژن بهتر از خودشون تلاشی نمی‌کنن، که ریسک نمی‌کنن، که منتظرن یکی بیاد نجاتشون بده، که ترسو هستن، که تروماهای درمان نشده‌ی زیادی دارن، که نمی‌فهمن چی می‌خوان از این زندگی و بقیه.

روزایی که میشینم به کارام میرسم و تنهایی وقت میگذرونم خیلی حالم بهتر از روزایی هس که با آدمایی که هم فرکانس نیستم زمان میگذرونم.

آدمی که یکبار یه اشتباهی رو میکنه قابل درکه اما آدمی که دوبار یه اشتباه رو انجام میده یه احمقه.

ویش لیست زیاد، بودجه محدود.