𝐍𝐀𝐙𝐋𝐈

برای رفتن نه خداحافظی می‌خواستم نه راه و نه چمدان؛ در سرم دری باز بود بستم و رفتم.

‏بزرگ میشی و میفهمی همه‌چیزو نباید درست کرد. بعضی چیزای خراب باید خراب باقی بمونن.

هرگز دلخوشی های کوچک انسانی را به دیده تحقیر ننگر؛شاید آن تنها راه گریز او از رنج هایی باشد ک هیچ از آنها خبر نداری.

آدم چقدر خالی ست از خودش وقتی پُر است از یادِ کسی...

عزیزم،ما همگی تظاهر می‌کنیم که خوبیم که همه چیز سر جایش است اما هیچ چیز سر جایش نیست،من خسته ام از این آشفتگی که بی انتها به نظر می‌رسد،غمگینم از اینکه این دو روز زندگی را این چنین به خود سخت گرفتم،از ته دل عشق نورزیدم و اجازه ندادم به من عشقی که لایقش هستم بورزند،سخت گرفتم که حالا سخت میگذرد، چه کنم؟همش هم تقصیر من نبود، این آدم ها،آدم من نبودند،اگر هم کسی پیدا میشد، من آدم او نبودم یا حتی اگر آدم هم بودیم،باز هم نمیشد. این چرخه‌ی بی پایان نشدن ها مرا به این فکر انداخته که عشق توهمی بیش نیست،نه اینکه اصلا نباشد اما کم است،بسیار کم و یا حداقل سهم من نیست،شاید هم تا اینجا نبوده،نمی‌دانم. عشق آخرین چیزی است که میتوانم نسبت به آن خوش‌بین باشم،به چیز های کمی در جهان خوش بینم و عشق مسلما یکی از آن ها نیست. نا امیدم و اندوهگین از این نا امیدی که با تمام وجودم حسش می‌کنم.

بسیارند کسانی که زیباتر از من حرف می‌زنند؛ تو به سکوتم گوش بده که عمیق‌ترین و بکرترین دردها در میان آن نهفته‌ است.

عمر با ارزش ترین دارایی آدمه، اگرکسی برات وقت گذاشت، یعنی داره ارزشمندترین وغیرقابل تکرارترین موجودیش روخرجت میکنه! قدرشو بدون.

او به شلوغی های زندگی و دغدغه های هم نسلانش تعلقی نداشت؛ روح او تکه‌ای از دشت های باز، دریاهای بی مرز و آسمان های روشن بود.

گاهی لازمه بی‌احترامی کنی تا بهشون نشون بدی که تا حالا چقدر محترمانه رفتار کردی