ʟᴀsᴛ ɴɪɢʜᴛ

قهوه اش را تمام کرد و گفت: چطور انقدر خوب دیگران را دلداری میدهی؟ خندیدم و گفتم حرف هایی را میزنم که دوست داشتم دیگران برایم بگویند .

سعی نکنید کسی و تغییر بدین اگر نخواد تغییر کنه، فقط پنهان میکنه تا در دید تو قرار نگیره

بهترين جایی که یِ انسان میتونه وایسه ، روی قولشه .

الان دو تا غریبه ایم با راز های مشترک؛

یک پایان تلخ ، بهتر از یک تلخیه بی‌پایانه .

ولی برکت از این سرزمین رفته ، چون زیر خاکِش پر از جنازه های بی‌گناهه

تو میگویی که صبر کنم ، غم تمام می‌شود اما عزیزِ من اینجا هیچ چیز تمام نمی‌شود، جز آدم ها...

چقد اذیت شدم سر دوست داشتنت گناهم این بود که دوست داشتمت .

حتی اگر قسمت های پازل جوانی را به طور کامل به ما برگردانند به سختی می‌دانیم که با آن‌ها چه باید بکنیم... حتی اگر به یاد بیاوریم که چگونه باید آن هارا چید دست هایمان یاری نمی‌کند. زیرا ما هیچوقت یاد نگرفتیم جوانی کنیم اما سالمندی را خیلی خوب آموختیم بی آنکه بدانیم داریم پیر می‌شویم و ناگهان به خودمان آمدیم و دیدیم که روح های فرسوده و پیر را در کالبد های جوان به سختی زنده نگه داشته ایم و در پی روزنه امیدی هستیم که شاید کمی از فرسودگی روحمان را بقاپد... آری ما برای شاید ها آن قدر شجاعانه جنگیدیم که تا به حال همچون نبردی را تاریخ به خود ندیده است . #دست‌نوشته‌های‌من

دیگه هیچ « همیشه‌ ای » رو باور ندارم.

هیچ چیز لذت بخش تر از این نیست که یک نفر احساست را بفهمد بدون اینکه مجبورش کنی.

تو بارون که رفتی دل باغچه پژمرد...

:)

روان انسان میتونه رنج های عظیمی رو تحمل کنه، اما چیزی که اون رو از پا در میاره، چرخه‌ی تکرار شونده‌ی امیدهای واهی و نا امیدی های پی در پی هست.

جهان یادگار است و ما رفتنی

به خودت ایمان داشته باش!

هر چقدر بیشتر ببخشیش، از اون به بعد کمتر دوسش داری.

از وقتی تو نیستی این خونه نداره حس.