“رُزِ وَحشی”

آن زمان که خبرِ رفتنِ تو تو سرم زوزه کشید من شدم زمزه گرگ و تنم خونه شیر آن زمان که غم دوری ات به دلم چنگشو زد شبِ من شد شبِ یلدا و نبودت میکنه رنگشو بد

بین من و حال خوب بودش یه راه دور از صدام معلومه حالم خرابه مثل افسرده ای که به خوشی باور نداره همون شبگردیم که یه خواب راحت نداره مثل نویسنده ای که قلم کاغذ نداره