“رُزِ وَحشی”

«بدونِ هیچ چیز میای؛ برای همه چیز می‌جنگی؛ بدونِ هیچ چیز می‌روی.»

من دونفر بودم، یکی به زندگی‌اش میرسید و دیگری در گوشه‌ی اتاقش کز کرده بود و برای آنچه از سر گذرانده بود، می‌گریست.

من دیگه گوشام نمیشنوه یه کاری کن به چشم بیاد ! 🤫

در من زخم‌هایی تلنبار شده است که هرچه در راه التیامشان می‌کوشم، اثری ندارد.

زندگی، همین شادی‌های کوتاه ما بود؛ میان غم‌های ممتد و ماندگار.

هر چیزی که از زندگی من حذف می‌شود ؛ یا هدایت است یا محافظت؛ دیگر هیچ چیزی برای من از دست دادن نیست هیچ چیز.

قشنگترین حسی که یه انسان میتونه تجربه‌اش کنه حس آزادی بعد از رها کردن چیزی که فکر می‌کرد هرگز نمیتونه رهاش کنه.