سرزبان | مهارت‌ پرسشگری

کاربرگ ششمین وبینار روز‌سوال✨🌻✨ سرزبان

پرسشِ «پرسش چیست؟» نه واقعا پرسش چیست؟ تا این‌جای جا هرچه ورق زدم، پر بود از این‌جورکی بپرس و آن‌جورکی بپرس و پرسش سقراطی و پرسش بقراطی و پرسش زیقی و پرسش ذوقّی. خودِ این پرسش سگ‌مصب چه بود اما؟ پرسیدنِ «پرسش چیست؟» چیزی توی مایه‌های «هوا کجاست؟» است. که «وا معلومه دیگه.» واقعا معلوم است؟ فراوانی، از چشم می‌اندازد و شاید یادمان می‌رود فراوان‌ترین داشته‌ی‌مان تابه‌حال، عین همان هوا، پرسش بوده است. پرسش چیست؟ بالاخره مترومعیاری دارد دیگر. نه؟ آسو را می‌خواندم. دیدم همین را پرسیده‌اند. پرسش چیست و چرا کسی عینهو آدم و به زبان آدمی‌زاد این پرسش را تعریف نکرده که بدانیم؟ نکته‌ی گل‌درشتی بود. چرا؟ وقتی به فقدان یا ضعف مهارت پرسش‌گری نگاهی ‌می‌اندازی، نمی‌توانی همّه‌ی تقصیر را به پاچه‌ی ملت فروکنی که. خودِ پرسش‌وران به قدری قضیه را بدیهی پنداشته‌ که زحمت نداده‌اند یک تکه‌پا تعریف حرامش کنند. تعریف‌‌شده، محل گوزبه‌شنگیست. وای‌به‌حال تعریف‌نشده. اما پیش از کاوش بیرونی ‌درباره‌ی پرسش، درنگی کردم که «من» پرسش را چه می‌بینم و می‌نامم و تعریف‌می‌کنم؟ پرسش؟ شاید «برانگیختی در مواجهه با شناخته و ناشناخته‌ی جهان ذهن و عین.» شاید برانگیختگیِ کنج‌کاوی، مناسب‌ترتعریفی بود از نگرشم به پرسش. اما کنج‌کاوی‌ از کجایم می‌آید؟ شاید شکاف. شکاف میان بودگی‌ام و هستیِ مقابلم. فاصله. فاصله بود و هست که کنج‌کاویم را انگولک‌کنان به هیجان می‌اندازدم. پرسش، هیجان فاصله است برایم. ندیدن و نسنجیدن این فاصله یا محل سگ‌ نگذاشتنش است که مهارت و کیفیت پرسش‌گری را می‌نمایاند. دوباره برگشتم به آسو. که چیست پرسش؟ نوشته بود: «پرسش، اقدام در جهت یافتن اطلاعات است.» تعریف جامعی می‌زند اما شبیه‌ترست به‌ تعریف‌های توهین‌گری که لابه‌لای حرف‌های خیلی‌ها می‌بینی. چرا؟ همین‌جا پرسشی شکل می‌گیرد. آیا همه‌ی پرسش‌ها اطلاعات‌پذیرند که پرسش را به اقدام جهت اطلاعات‌یابی تقلیل دهیم؟ «معنای زندگی چیست؟» را می‌توان ختم به اطلاعات و داده کرد؟ اطلاعات چیست؟ هر داده‌ای اطلاعاتست؟ نوچ. نه. هنوز انگار خود این «پرسش،» پرسش‌برانگیزترین پرسش است. 🖋 الهه علیزاده   @channelelahehalizade #پرسش_از_زبان

من پرسشگر هستم؟ من پرسشگر خوبی‌ام؟ حتی مهم‌تر از آن، اصلا پرسشگر هستم؟ فکر می‌کنم نمی‌شود نویسنده بود و پرسشگر نبود. مگر مسیر نوشتن با پرسش شروع نمی‌شود؟ برای نویسنده بهتر بودن هم باید پرسش‌های بهتری داشت. اما پرسش‌های بهتر را از کجا گیر بیاورم؟ برای رسیدن به جواب این سوال باید برگردیم به سوالی بنیادین‌تر. پرسش چیست؟ حتی مهم‌تر از آن، تعریف من از پرسش چیست؟ تا ندانی ماهیت آن در ذهنت چیست، چگونه می‌خواهی بهترش را پیدا کنی؟ برای من، پرسش عینک ذهن ضعیف است. آن وقت‌هایی که دیدم تار شده و واضح نمی‌بینم، این عینک به دادم می‌رسد. بدون پرسش، فقط دوره‌گردی‌ام که میان باورهای کهنه و چهارچوب‌های قدیمی سرگردان است و توان پیدا کردن راه خروج را ندارد. اما پرسش یعنی پذیرش، می‌پذیرم که کامل نیستم؛ نمی‌دانم؛ دیدگاهم محدود است. بخشی از افکار و عقایدم متعلق به من نیست. به این پذیرش رسیدن مهم‌ترین بخش ماجراست،‌ اما هرگز نباید فراموش کرد که برای پرسشگر بودن تنها رسیدن این پذیرش کافی نیست. به ابزار دیگری هم نیاز است، ابزاری به اسم صبر. چرا سوال می‌پرسی؟ که پاسخ دریافت کنی یا حواست به دنیا جمع‌تر باشد؟ در اولی «کنجکاوی» نهفته است و در دومی «خرد.» هر دو هم خوب‌اند و هر دو نیاز ما. اما تفاوت اصلی اینجاست؛ کنجکاوی عجول است و خرد صبور. کسی که به دنبال خرد است، برای شنیدن پاسخ عجله نمی‌کند. صبر می‌کند تا پرسش در جانش ته‌نشین شود؛ با آن زندگی می‌کند تا کم‌کم عمق بگیرد و پاسخ بر او روشن شود. شاید هنر نویسنده در همین باشد. تاب آوردن فضای خالی میان ندانستن و دانستن؛ پر کردن این فضای خالی با کلمات. مشکل ما نبودن پاسخ نیست. دنیای ما با اطلاعات پر شده است. مشکل صبری‌ست که به پرسش‌هایمان عمق ببخشد. پس شاید در این اول کار نباید بپرسم اصلا پرسشگر خوبی هستم یا نه؛ ‌باید بپرسم آیا صبوری لازم برای زیستن با سوالات را دارم؟

کاربرگ پنجمین وبینار «روزسوال» ✨🌻✨ سرزبان

پرسش اگر نپرسد. مسئله دق می‌کند. علی آراسته #برای‌آیندگان #جمله‌قصار @aliarastehfard

کاربرگ چهارمین وبینار «روزسوال» ✨🌻✨ سرزبان

سوال‌برگ وبینار امروز✨🌻✨ سرزبان

موتور پرسش را روشن کن در وبینار روزسوال الهه هر روز نکته‌ها و پرسش‌هایی در جهت آموختن مهارت پرسشگری مطرح می‌شود. امروز با این سه سوال به استقبال روشن کردن موتور پرسش رفتیم: ۱- از پرسش چه می‌خواهم اصلا؟ من از پرسش کشف کردن می‌خواهم. با پرسش می‌خواهم به شناخت برسم. به شناخت پدیده‌ها. به کشف ناشناخته‌ها. می‌خواهم هر آن چیزی که برایم مجهول است معلومم شود. ۲- چرا بپرسم اصلا؟ چون می‌خواهم با وضوح بیشتری مسائلم را ببینم تا بتوانم راحت‌تر حل‌شان کنم. می‌خواهم که ابهام‌شان برایم کمتر شود. چرا که ابهام ترس و اضطراب به همراه دارد. مثلا در زمان کرونا که اغلب مردم ترسیده بودند، توصیه‌ی روانشناسان دوری از اخبار کرونا و سرگرم کردن خود با فعالیت‌های دیگر بود. اما من نمی‌توانستم از کرونا و اخبارش دوری کنم چون ترس و اضطرابم بیشتر می‌شد. برعکس هر چه بیشتر درباره‌ی این بیماری و راه‌های مراقبت از سلامت در این دوران اطلاعات کسب می‌کردم، سطح اضطرابم کاهش می‌یافت. پس می‌توانم بگویم هدف اصلی من در پرسیدن رسیدن به آگاهی در جهت کاهش ترس و اضطراب است. ۳- چگونه بپرسم اصلا؟ شاید اصلی‌ترین سوال همین است. به گمانم اگر قرار است پرسش برایم شفافیت به همراه داشته باشد لازم است که خود پرسش هم از وضوح کافی برخوردار و به دور از ابهام باشد. پس بهتر است که در پرسیدن صداقت داشته باشم. ضمنا باید بدانم هدفم از پرسش چیست. با این پرسش قرار است به چه چیزی برسم؟  نمی‌دانم پاسخی که به این پرسش‌ها داده‌ام درست است یا نه. اصلا پاسخ درست و غلطی برای این پرسش‌ها مطرح است یا همواره پرسیدن مهم‌تر از پاسخ دادن است؟ سارا چگنی @sarachegenii

درس‌برگ وبینار امروز✨🌻✨

✨یادتون نره✨ ساعت ۱۷-۱۶:۳۰ وبینار «روزسوال» لینک ورود به وبینار توی این پست

تو آزادی که بکشی! یک سال و اندی از آشنایی من با شاهین کلانتری و با تمرین آزادنویسی می‌گذرد. تجربه‌های آغازین خیلی سخت و رنج‌آور بود. اما به مرور کار به جایی کشیده که اگر روزی آزادنویسی نکنم انگار چیزی کم دارم. انگار ارضا نشده‌ام(به راستی که من با آزادنویسی ارضا می‌شوم؛ حتی ارضای جسمی). خودم را ملزم کرده‌ام که تا تعداد مشخصی کلمه، هر روز  بنویسم. آزادانه. گاهی حتی یک جمله یا کلمه را بارها و بارها تکرار می‌کنم. چرت و پرت می‌نویسم. بی‌معنی می‌نویسم. هیچ محدودیتی وجود ندارد جز اینکه باید نوشت. این از یک طرف. از طرفی دیگر، از طریق کانال یوتیوب ندا تولایی یعنی کانتکست با هنر مدرن و هنرمندانی مثل جکسون  پولاک آشنا شدم. نقاش‌-ای که رنگ‌ها را  روی بوم‌هایی بزرگ پاش می‌دهد و احساسات خود را در تنش رنگ‌ها متجلی می‌کند و نشان می‌دهد. ترکیب این دو تجربه مرا به ایده آزادکِشی رساند. اینکه هر روز در مدت زمانی مشخص یا در سطح و اندازه‌ای مشخص(یا هر معیار مشخص دیگری که می‌توان نقاشی را با آن سنجید)، آزادانه هر چه می‌خواهیم و نمی‌خواهیم را روی سینه کاغذ یا بوم نقاشی بیاوریم، بدون آنکه بخواهیم نگران خوب یا بد بودن کار باشیم؛ بدون آنکه بخواهیم به نظر دیگران درباره آن فکر کنیم. این ایده را در وبیکار خانم الهه علیزاده مطرح کردم و ایشان خیلی از آن استقبال کردند و قرار شد ما هم با هم(جمعی که در کارگاه نقاشی مسئله شرکت کرده‌ایم) از این به بعد هر روز این تمرین آزادکشی را داشته باشیم و دنبال کنیم و پیش ببریم و پیش برویم. #آزادکشی @soufiabolfazl

✨یادتون نره✨ ساعت ۱۷-۱۶:۳۰ وبینار «روزسوال» لینک ورود به وبینار توی این پست

خبر جدید سرزبان از فردا شنبه‌ تا چهارشنبه ساعت ۱۷-۱۶:۳۰ هر روز با هم جلسات «روزسوالی» داریم. توی این جلسات هر روز یک نکته، یک پرسش و همین‌طور کاوش‌های شما را با هم بررسی می‌کنیم. ✨🌻✨ وبیکارهای «معماری تفکر» به روال قبل و هر پنج‌شنبه ساعت ۲۲ برگزار خواهد شد. ✨🌻✨ سرزبان