زیبایِ مَن ؛

گفتمت که گر نباشی میسوزم گفتمت رفتن تو آتش میزند به جانم گفتمت اما چه کردی ماهِ من ؟ رفتی و سوزاندی این تن عاشق را ! -آتش

گاه، بازگشت نه از سرِ اشتیاق، بلکه از سرِ یقین واجب است! باید به بعضی از تردید ها بازگشت؛ نه برای آنکه دوباره آغاز شوند، زیرا بخاطر آن که تا آخرین قطره آن تردید نیز به خاک سپرده شود. فاصله میتواند توهمی زیبا از عشقی شیرین بسازد؛ درحالی که این چنین نیست آن‌گاه که بازمی‌گردی، اگر همان زخم، با همان دست، دوباره شکوفه کند، درمی‌یابی که آنچه دگرگون شده، او نیست؛ نگاهِ توست. برخی آدم‌ها با تکرارِ رفتارشان تردید را تمام می‌کنند؛ نقاب را از چهره ی خود برمی‌ دارند و حقیقت را مانند شمشیری در چشمانت فرو میکنند ، آن‌گاه دل، بدون اصرار دست از دلبستگی میکشد ؛ زیرا که حالا بصیرت دارد و آنجاست که میفهمی عشق گاهی در ماندن نیست بلکه در رفتن و رها کردن است ! -آتش

داشتم تاریخ استارت چنلو چک میکردم و دیدم که آبان میشه دو سالگی چنل ؛ همچی چقدر زود میگذره ..

چیزی که مرا کشت، دردِ عشق نبود؛ باوری بود که از تو در قلب و جانم ساخته بودم؛ باوری اشتباه که با تمامِ وجودم نامش را عشق گذاشته بودم ؛ زیبایِ من!

اگه یه وقتایی دیدید دارم از پستای قدیمی چنل فور می‌زنم، بدونید حوصلم سر رفته بوده و اومدم ادیتا و متنامو دوباره ببینم، و بعد حیفم اومده که شما هم نبینیدشونن🤌 شاید اسمشو بذارید خودشیفتگی، ولی خب... من واقعاً عاشق چیزایی‌ام که خودم ساختم