زیبایِ مَن ؛

چطور باور کنم این حسی که بین ما بود عشق است؟ مگر عشق نوری در زندگی نبود ؟ مگر شیرینی در بین تلخی نبود ؟ مگر آرامش در میان هیاهو نبود؟ مگر امید در بین ناامیدی نبود ؟ پس چرا آن عشق که میگویی،  نفرینی برای ما شد ؟ چرا تبدیل به تلخی زندگی شد ؟ چرا هیاهو و نا امیدی شد ؟ چرا تبدیل به سیاهی در زندگی شد ؟ این عشق نبود و توهم عاشق نبود این یک نفرین بود و تو نیز یک شیطان بودی شیطانی به زیبایی یک فرشته این عشق یا نفرین هرچه که بود ک من آن را دوست داشتم ؛ زیرا با تمام نا امیدی و  تلخی و سیاهی عشقمان میدانستم که همراهش تورا نیز دارم و دست کشیدن از این عشق که غرق در تباهی است ، برایم دشوار است ؛ گویا که انگار پایان این حس پایان من است زیبای من   ...!

من عاشق تک تک اجزای وجودت هستم. حتی آن قسمت‌هایی که از آنها متنفری.

تاحالا زیر نور خورشید درحالی که بین گل های زیبا قرار گرفته خنده هاشو دیدی ؟ من دیدم و بعد از این همه مدت هم هنوز زیباترین صحنه ی زندگیمه