Polaris

غم نبودنتان بر شانه‌های ایران سنگینی می‌کند، رفتید، اما جاودانه شدید. نامتان در تاریخ این خاک ماندگار است.

چراغ های کوچه را شکسته اند؛ زورشان به صبح که نمی رسد، درخت های قد کشیده را سر زدند؛ زورشان به جوانه که نمی رسد، زمستان است؛ زمستان است، قبول؛ زورشان به بهار که نمی رسد.

امروز چهلمین روزه.

یه بشقاب از سر میز کم کردید. یه چراغ رو توی هر خونه خاموش کردید. یه جفت کفش سفید رو قرمز پس دادید. یه گوشی پر از خاطره رو برای همیشه خاموش کردید. یه نون‌آور، کارآفرین کم کردید. یه آدم رو توی ولنتاین تنها کردید. یه خواهر رو بی‌برادر کردید. یه برادر رو بی‌خواهر کر‌دید. یه بابا رو بی‌بچه کردید. یه بچه رو بی‌بابا کردید. یه مادر رو بی‌پناه کردید. یه سلام صبح‌بخیر از هر خونواده کم کردید. یه موی بافته شده قیچی کردید. یه دنیا امید رو ناامید کردید. یه دنیا آرزو رو خاک کردید‌‌.

کاش امشب چهلم منم بود

صبح پا شدم دیدم کیرم نیست ببین تو اول اخرت جا نمونده؟

انقدر همیشه ناکافی بودم، نمی‌دونم اگه یه موقع کافی شدم باید چیکار کنم.

بـی‌شک اگر دوستت داشت، این چنین غـم‌زده نبودی عزیـزِ من.

شاید اگه‌خوشگل بودم٫کمتر غصه میخوردم.

من بارها به خاطر ایران گریه کردم. زمانی که دیدم یکی اسم ایران رو با خون کف خیابون نوشته بود و یا حتی الان که تجمع هموطنانم رو در خارج به خاطر ایران دارم می‌بینم. بعد باز یه پدر کالابرگی میاد به ما میگه وطن فروش.

هوا هوای رفتنه. از خونه، از مجازی، از دنیا.

شب بخیر،چون هیچ کس بدون شب بخیر نباید بخوابه🩵