Polaris

بگو، میانِ آن همه سیگار، نخی هم به یاد من سوخت؟

آشنایی با تو مثل این بود که یه آهنگ رو برای اولین بار گوش بدم و همون لحظه بفهمم که قراره آهنگ مورد علاقم بشه.

به پایان رسید این رویا، جهانم در غمت باقی‌ست.

زندگی قبلاً دردناک بود، اخیراً وحشتناک شده.

کاش بعد از بو کردن عطر گردنش با چشمان بسته، بازدمی در کار نبود.

تو شبیه شبی هستی که اخوندا میرن.

ما یادمون نمیره.. خونایی که چکیده ما یادمون نمیره..

‏میدونید چرا همه سلبریتیا، فوتبالیستا،بلاگرا و … این مملکت وقتی اعتراض میشه هیچ حمایتی از مردم نمیکنن؟ چون میترسن که برابری بیاد و فاصلشون با مردم عادی کم بشه،میترسن از اینکه مردمم بتونن مثل اونا سفر برن،لباس خوب بپوشن، ماشین خفن بخرن،اونا دوست ندارن مردم عادی پیشرفت کنن.

‏ما ی عمر لاتاری ثبت نام کردیم بریم امریکا نشد اونوقت مادورو شب که خواب بود اومدن دنبالش با لباس خواب بردنش، اره رفیق خدا باید بخواد برات..

‏ما در حال دیدن شادی مردم ونزوئلا:

انقد رجیستر گرون کردن که No Caller id هم نمیتونه بهم زنگ بزنه

وانمود به مووآن کردن واقعا عذاب آوره.

‏در تاریخ بنویسید که سهم ما از نفت سوختن، از گاز خفه شدن، از برق شوکر و از جوانی پیر شدن زودرس بود.

واقعیت اینه که من دیگه دوستی ندارم که بگه بیا بریم بیرون. آدم‌های نزدیکم رو معمولاً توی خونه می‌بینم. گاهی حتی یادم می‌ره برای بیرون رفتن باید چی رو با چی بپوشم. رابطه‌ام با شهر و اجتماع تقریباً قطع شده.

امروز 3 January، روز جهانی خوابیدنه.