فرنگیس

اینم واسه آخر میست‌بورن‌.

هوا کاملا مناسب اینه که بری زیر پتو آکوتار رو شروع کنی.

King sorrow Joe Hill  رو شروع کردم ولی نمی‌دونم خوشم بیاد یا نه. محیطش شهریه. هر خط عنصر فرهنگی داره و باید برم سرچ کنم. خلاصه که واقعا برای نِیتیو آمریکاییه. ولی با سماجت جلو می‌ریم. قراره فانتزی ترسناک باشه. ترسناک واقعی تا حالا نخوندم.

ولی فکر کنم معلومه چیا.

وای نمی‌دونم با این چیا خوندم. خیلی تریگرم می‌کنه.

تموم شد.

از جاهایی بود که مکث کردم و به این فکر کردم که اول داستان کجا بود، الان کجاست.

از بی‌نهایت اوقاتی که دلم می‌خواد انیماتور باشم. #mistborn

تمام شد. همه‌چیز قرار بود به پایان برسد. این آگاهی خردکننده نبود. آرام بود؛ مثل آخرین رشتهٔ دود از شمعی که در حال جان دادن بود. ناگهان فهمید که دیگر نمی‌توانند بجنگند؛ اینکه تمام آنچه در این یک سال انجام داده بودند، بیهوده بوده است. *** روی زانوهایش فرو ریخت. خاکستر تا سینه‌اش بالا آمد. شاید این یکی از آخرین دلایلی بود که می‌خواست تنها به خانه برگردد. وقتی دیگران کنارش بودند، حس می‌کرد باید امیدوار باشد. اما در تنهایی، می‌توانست با حقیقت روبه‌رو شود. و همان‌جا، میان خاکسترها، سرانجام کاملاً تسلیم شد.

اینجا فکر کنم شبه. از آسمون خاکستر می‌باره‌، زمین رو کاملا پوشونده و سیاه کرده. درخت‌ها خشک و بی‌برگن. و یه لشکر سی‌هزارتایی از غول‌ها پشت‌سرش دارن میان. و این جلوتر از همه، تنها داره راه می‌ره. -تنها آدمی که اونجاست. بعد ایشون امپراطوره، بچه‌ها‌جون.

از اینجا

Yeah

با اینا throne of glass پخش می‌شه

این‌ بهتره