پرواز خاکستر

هزار جَهد بکردم که سِرِّ عشق بپوشم نبود بر سر آتش، مُیَسَرم که نجوشم بهوش بودم از اول که دل به کس نسپارم شمایل تو بدیدم، نه صبر ماند و نه هوشم حکایتی ز دهانت، به گوشِ جان من آمد دگر نصیحتِ مردم، حکایت است به گوشم مگر تو روی بپوشی و فتنه بازنشانی که من قرار ندارم که دیده از تو بپوشم منِ رمیده‌دل آن به، که در سماع نیایم که گر به پای درآیم، به در برند، به دوشم بیا به صلح من امروز، در کنار من امشب که دیده خواب نکرده‌ست، از انتظار تو دوشم مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم به زخم‌خورده حکایت کنم، ز دست جراحت که تندرست، ملامت کند چو من بخروشم مرا مگوی که «سعدی! طریقِ عشق رها کن» سخن چه فایده گفتن چو پند می‌نَنیوشم؟ به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل وگر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم

سعدی، دیوان اشعار، غزلیات، غزل شمارهٔ ۴۰۵

چنان چشمانش به چشمان من شباهت داشت که ما در آینه یکدیگر را گم می‌کردیم. ـ احمدرضا احمدی

«ای وطن! سالی میگذرد و سالی دیگر می‌آید و همه‌چیز در تو تاریک تر می‌شود.»

محمود درویش

آن که مست آمد و دستی به دل ما زد و رفت در این خانه ندانم به چه سودا زد و رفت خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد تنه‌ای بر در این خانه‌ی تنها زد و رفت همنوای دل من بود به هنگام قفس ناله‌ای در غم مرغان هماوا زد و رفت ◾️هوشنگ ابتهاج ¶¶¶

گفت: «بله ما غمگینیم. یا من غمگینم. می‌دانم. ولی همین است که هست. شاید نسل بعد بتوانند از چیزهای شاد هم بگویند. از علف هم بگویند، از یک جویبار، از دریاچه‌ای که بی هیچ نسیمی خودبه‌خود در یک روز آفتابی تا دورهای دور سطح آبی آرامش را موج‌های ریز پوشانده باشد.» ـ هوشنگ گلشیری

مگر میشود؟ آدم بی‌خود و بی‌جهت اسیر دو چَشم شود؟

"عباس‌معروفی"

بنان گوش بدیم.