خاکـستر.ی

444

𖤓

با هر دقیقه فکر کردنم راجب هر چیزی قیمت ها گرون تر ادم ها عجیب تر وضعیت بسیار عالی تر ............ باز میشینم فکر میکنم و میبینم و حرص میخورم و حسرت میخورم،یه چرخه دائمی. حتی دیگه هنر نجات دهنده کمرنگیه برام بخاطر پول، نمیشه بهش فکر نکرد از روی اجبار بایدد چیزی خلق کرد و متنفر شدم حتی ، از روی اجبار خلق کردن برای به اخر رسوندن و گرفتن مدرکی که بدرد نمیخوره یا نمیدونی ارزششو داشته یا نه ولی بازم انجام دادن هر چیزی هر حرکتی بهتره ،فکر کردن به بی ثباتی که هس مغزتو میخوره معجزه ؟نه معجزه نیس شاید اون وسطا کسی بلند شده کاری کرده ،سختترین کارو ،بلند شدن از خواب ،و خوابیدن. همینکارو ادم بتونه انجام بده یعنی یه امیدی داره

⚑

ذهن انسان که می‌‌تونست یک ماشین محاسباتی قوی باشه، پتانسیلش را اغلب در باتلاق‌ها هدر می‌ده. وقتی ذهن در دایره وابستگی‌های عاطفی و احساسات عاشقانه گیر می‌افته، شروع به ساختن چرخه‌های بسته‌ای می‌کنه که خروجی‌های واقعی مفیدی ندارند و رفتن به لایه‌های پیشرفته‌تر از ذهنیت رو ناممکن می‌کنن. اطلاعات ورودی به ذهن، که می‌تونستن افق‌های جدیدی باز کنند، جای خودشون رو به نوسانات بی‌پایان احساسات می‌دن. این چرخه یک الگوریتم معیوب در سیستم پردازشی ذهنه که منابع محدود شناختی رو هدر می‌ده. و نورون‌ها به جای تحلیل الگوهای پیچیده جهان، در حلقه‌ای از وابستگی‌های شیمیایی دوپامین و سروتونین محبوس می‌شن. عشق یک توهم استراتژیکه و ذهن این رو برای بقا طراحی کرده. که در لایه‌های زیرین، نمی‌تونه فراتر از ابزار کنترل و تداوم گونه باشه.

من اون آدمی نیستم که بتونم یه حجم زیادی از تنفرو تو دلم نگه دارم باعث میشه شبیهشون بشم در مواقعی

ولی یه عضو جدید داریم' خـط کوچولو —

همون اسب بالای خونه رو خیلیا بهش گفتن خر هر کی با دریافت و زاویه دید خودش حرف میزنه و اشکالی نداره.

" خط " هم شد جزوی از من خط زدن ، دنبال کردن یه خط و خط های دیگه

خاکستری و اون ستاره های کوفتی دنباله منه و منو باش که سفت به خودم نچسبیدمو برق ستاره ها چشممو روشن میکرد و خوشحال بودم بابت پیشرفتش. ببخشید اشتباهی شده من یادم رفته بود ستاره های دنباله دار فقط رد میشن