سلام دختری؟

اصلا مگه چقدر میخوایم زندگی کنیم که انقدر سخت میگذره. جدی.

بیشتر از هر موقعی دلم میخواد باشم خونه

مل اصلا درس گوش نمیدی بس کن.

این نر ایرانی چی بود خدا آفرید تنها کاری که خیلی خوب بلده احساس ناامنی دادن به آدمه.

اینکه ۶۰۰ کیلومتر دورتر از خونه توی یه شهر، توی یه خوابگاه، توی یه اتاق، با آبجیم دارم زندگی میکنم واقعا>>

حیف این موها که قراره فردا خراب شه زیر مقنعه.

ما یه جن داریم تو اتاقمون که اسمش چارلیه الان یه جوراب یهو وسط اتاق پیدا شده که واسه هیچکدوممون نیست؛ چارلی جون جورابت رو جا گذاشتی.

دلی و چشم و زبان و تن و روان منی عجیب نیست بگویم تمام جان منی هزار مرتبه از ریشه، ریشه کن شده‌ام اگر که خم نشدم چون تو استخوان منی مباد باد مخالف تو را بلرزاند مباد برگ بریزی، که سایبان منی به چشم من، چه ببازی چه اوج برداری مقام صدرِ جهانی و قهرمان منی هنوز رشته‌ی امّید من بُریده نشد تو تیر آخر جامانده در کمان منی تو قد کشیدی و، من ذرّه ذرّه پژمردم سرت سلامت ازین پس تو باغبان منی.

اشک؛ بابام فرستاده برام.

برام مهم نیست که پر دردی این همه تلاش نکردی که اینجا کم بیاری.

لا لا لا، لالا لالالا.

وای چشم و ابروش ایرانی ترین چشم و ابروی دنیاست نمیدونم متوجهید چی میگم یا نه