سلام دختری؟

موسیقی، تنها راهِ فرار است.

کاش یک گربه‌ی ملوس بودم.

خیلی زندگیم جشنواره‌ست یکی از کادوهایی که خیلی زیاد دوسش داشتم شکست. و قلبم هم همراهش شکست. یه جوری ناراحتم انگار بچمو دزدیدن.

هر لحظه میتونه گریم بگیره، هر لحظه، مثلا همین الان، همینجا، هرجا، توی تاکسی، سرکار، جلوی تلویزیون، موقع تماشای فیلم، کنار آدما وسط جدی ترین حرفا، موقع درس خوندن، موقع آهنگ گوش دادن، توی هر حالی هر حرفی میتونه به گریم بندازه و دلیلش هم مشخصه.

روحی که اتفاقات چروک کرده رو با عکس گرفتن از آسمون اتو میزنم.

حالا نمیدونم واقعا تا کِی میخواد ادامه داشته باشه. از اینکه یهو قلبم دیوونه‌وار میزنه و من فقط میتونم بشینم نگاه کنم. بدونِ هیچ دلیلی، هیچی خبری هیچ هشداری هیچ چیزی. از این همه بی دلیلی متنفرم بعد از این همه مدت عادی نشده برام. فقط دارم راه میرم بدونِ اینکه بدونم دارم این مسیر رو برای چی میرم. اینکه زندگی همینه و ادامه داره برام پذیرشش سخته و عادی نمیشه برام. صبح با خواب بد پاشدن، شنیدن صدای اینکه پاشو داری خواب میبینی و شل شدن بدنم و دستام از ترس عادی نمیشه برام. اینکه صبح پامیشم به کارام میرسم ظرف‌هارو میشورم، درس میخونم، ورزش میکنم، سعی میکنم راجع به رشتم چیز جدید یاد بگیرم و شب همه‌ی اینها برام پوچ و بی‌معنی میشه عادی نمیشه برام. اینکه دوست دارم زندگی کنم ولی شب میخوام که عین یه قطره‌‌ی کوچولو آب شم برم تو زمین برام عادی نمیشه، اینکه کلی آدم که زندگی کردن رو از من بیشتر بلد بودن و دیگه بینمون نیستن عادی نمیشه برام. همه چی تکرار میشه و هیچکدوم برام عادی نمیشه.