Bury me at makeout creek.

انقدر بهش گوش دادم متوجه شدم یه اشتباه علمی داره. یه جاش می‌گه a couple of light years ago، ولی سال نوری واحد مسافته نه واحد زمان. البته استفادهٔ شاعرانه و غیر علمی همیشه توجیه‌پذیره. به هر حال اگر اشتباه باشه هم گیتارش جبرانش می‌کنه.

من بنده‌ی تمام لحظه‌های کوتاه و خاطرات ساده و کادوهای کوچولو و وسایلای جینگول الکی و عکسای بی‌کیفیت عجیب و آهنگ‌هام هستم.

هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم بشینم اثبات کنم که رادیکال پنج عدد گنگه. گسسته راجع به چیه واقعا.

اگر این رو می‌بینید یه نشونه‌ست که شب امتحان جزوهٔ خالی رو برا بار اول باز نکنید. جمع نمی‌شه.

نیاز دارم کل دنیا حداقل یکی-دو هفته وایسته تا من بهش برسم.

خلاصه که به نظرم یه محدودهٔ خیلی کوچیکی وجود داره که یه سمتش غرب‌ستیزیه و یه سمتش غرب‌زدگی؛ و خیلی مهمه که آدم تو اون محدوده بمونه و از اون اطراف به آخوندها یا به ماگاها نپیونده. چون ما ناخودآگاه می‌خوایم مشابه شرایط خودمون رو تو وقایع تاریخی جاهای دیگه پیدا کنیم ولی دنیا بزرگتر از ماست و ما هم باید بتونیم هر چیزی رو با خودش بسنجیم نه نسبت به یه چیز دیگه.

نکنه فکر کنید من بی‌سوادم

یه غلط تایپی داشتم ۱۴ نفر هم دیدن الان از بالای نزدیک‌ترین صخره می‌پرم پایین.

فقط چیزی که جالبه برام اینه که چطور یه تجمع مختصر تو یه کشور اروپایی انقدر توسط رسانه‌ها بازتاب پیدا می‌کنه که حتی منِ ایرانی هم وسط بدبختی‌های روزمره‌م وظیفهٔ خودم بدونم که راجه بهش صحبت کنم، ولی کشتار و جنایت‌های دائمی تو کشورهای آسیایی و آفریقایی از رسانه‌ها و مخصوصا جهان‌اولی‌ها کوچکترین توجهی جلب نمی‌کنه. در نهایت همه دوست دارن راجع به یه مسئلهٔ کوچیک مثل یه تجمع تو فرانسه صحبت کنن که می‌دونن خطر خاصی نداره و نظر دادن راجع بهش، براشون ریسکی نداره؛ به جای این که راجع به مشکلات واقعی‌ای صحبت کنن که راه حلی براشون ندارن.

بیشترین مشکل ایران هم همین مشکل فرهنگیشه. نه که مشکل‌های دیگه نداشته باشه ولی من مطمئنم تا وقتی فرهنگش اصلاح نشه تغییری تو اقتصاد و چیزهای دیگه ایجاد نمی‌شه. وقتی هر بار که یه جنبش فرهنگی مثل «زن زندگی آزادی» پیش میاد تودهٔ مردم می‌گن اولویت ما الان این نیست و ما فعلا باید فقط به فکر قیمت دلار و بنزین باشیم، حتی اگر هم مشکلی حل بشه به طور سطحی و موقت حل می‌شه تا وقتی که دوباره سطح تون ساز و کار جدید هم فرو بریزه چون زیربناش پوسیده‌ست. وگرنه تو ۵۷ هم مردم می‌گفتن الان حقوق زن‌‌ها و اقلیت‌ها برای ما اولویت نیست و مسئله فقط قیمت آب و برقه، که نتیجه‌ش رو هم دیدیم.

جدا از اون یه شبه قرار نیست بلایی که سر ایران اومد سر اروپا بیاد. این چیزی که ما تو ایران داریم نه جای دیگه‌ای شبیهش اتفاق افتاده و نه خواهد افتاد و بزرگترین دلیلش هم فرهنگ مردمه. فرهنگ جامعهٔ اروپا با کشورهایی مثل ایران خیلی متفاوته و کسی قرار نیست اونجا برای قیمت آب و برق انقلاب کنه که این اتفاق بیفته.

به نظرم تو این اعتراضات/شورش‌ها مثل مال فرانسه، اتقاقا تنها چیزی که باید نگرانش بود تخریب آثار باستانی و هنریه که ارزش خیلی زیادی برای فرهنگ یه جامعه دارن و نمی‌شه دوباره درستشون کرد.

ما به عنوان ایرانیان درگیر چنان کابوسی‌ایم، چنان شکل وحشیانه‌ای از اسلام سیاسی بهمون حکم‌رانی می‌کنه که جابه‌جا در تمام دنیا براش دنبال معادل می‌گردیم، اما چنین چیزی رو پیدا نخواهیم کرد و این برامون آزاردهنده‌ست. چون این شکل از حکومت استبدادی از سیر تاریخی کشورمون ریشه و قدرت گرفته و چند دهه مبارزه در جهت خشکاندن اون ریشه‌ها بوده که داغ‌دار و بدبخت‌مون کرده، و تازه هنوز هم به موفقیت نرسیده. پس تواضع و «عدم نصیحت ملل راقیه» برامون عین مصلحت است.

تمام کارهایی که باهاش انجام می‌شه در بهترین حالت فقط ممکنه بهمون سریع‌تر نتیجه بده ولی هم نتیجه‌ش ضعیف‌تره و هم روشش بده و هم در بلندمدت تاثیر منفی داره رومون.

و بعد این همه مدت می‌شه گفت هنوزم یه استفادهٔ درست ازش ندیدم. یه نفر تاحالا نتونسته متقاعدم کنه که استفاده ازش مفیده.

چی بگم والا

جوری که ای آی داره پیشرفت میکنه به نظرم کلا یه کم بگذره منقرض شیم😭

این.

اگه با خودتون فکر می‌کنید از تمام جاهایی تو سریال که آلیس لبخند زده اسکرین شات گرفتم باید بگم درست فکر می‌کنید.