Charlie Brown 🤎

هزاران هزاران جنگ درونم داره اتفاق می افته دارم همزمان با آدم هایی می جنگم که روزی قلبم و عقلم رو با این معرفی ها قانع کرده بودم تا بپذیرنشون : این ها با بقیه فرق دارن ، من اعتماد دارم بهشون ، روز های خوبی رو تو آینده می گذرونیم ... اما الان گردن شکسته تر از قبل دارم قلب تیکه پاره م رو از زیر مشت و لگد های حرف هاشون، عقل آتیش گرفته ام رو از بین دروغ و نقاب هاشون جمع می کنم . جمله ها و کلمه هایی که این چند وقت شنیدم مثل مین های مخفی شده هر بار یک نقطه از وجودم رو غیر قابل پیش بینی متلاشی می کنن و هر دفعه با خودم می گم : کوثر تو چطور نشناختی شون ! به چی دارم فکر می کنم ؟ اصلا جای فکر کردنی مونده؟ بالای سر این همه نابودی من فقط اشک هایی می تونم بریزم که باعث بشه دیگه مثل قبل نباشم اشک هایی که دریا بشه ، شعله هارو خفه کنه و بهم بفهمونه : رها کردن سخت تر از این رنج هایی کشیدیم نیست ... هنوز اُمید داری به جبران تو این آدم ها ؟ خودت رو بردار و برو کوثر !

ساعت نزدیک ۶ صبح از خواب می پرم و توی ذهنم این تیکه از آهنگ اِبی رو تکرار می کنم : اگر چه جای دل دریای خون در سینه دارم ... و به چه دردی توی قلبم اشاره می کنم چه دردی ... !

چه قدر بین آدم های آشتباهی دنبال درست ترین راه ها می گردم ! درست ترین راه رها کردنشونه کوثر رها کردن همه شون ...

به هر حسی که عمق می دم رنجم می ده ؛ چه خوشایند باشه چه ناخوشایند ...

نوشته بود : نگاه میهنم پیرم کرده است .

این روز ها تا بحثی با خانواده م می شه با درموندگی می گم : شما نمی فهمید من دو ماهه از زندگیم جا موندم و این فقط به اندازه یک بحران هویتی نیست ...

چون از آگاه شدن مردم می ترسیدند همیشه...

می تونم ساعت ها با یک دوربین جلوی یک آیینه کوچیک بشینم و احساساتم رو تماشا کنم .

محبوب من! تو رفته‌ای و خورشید روزی هزار بار غروب می‌کند... | محمد صالح علاء |

دل برای شکستنه اگر نشکنه یعنی زندگی نکرده . در جواب این پیم تو چنلت این پیام بلند بالا رو بخون یه کم شباهت داره به حرفات من هیچ جایی در این دنیا ندارم. میان آدم‌ها راه می‌روم اما انگار از جنسشان نیستم. خستگی از شانه‌هایم بالا می‌آید و در سینه‌ام گیر می‌کند؛ نه اشکی مانده، نه دریایی که خودش را به چشمم برساند. تنم بوی دوری می‌دهد، بوی کسی که مدت‌هاست هیچ نقطه‌ی امنی نداشته. غریب بودنم شبیه هیچ‌کس نیست؛ نه دیده می‌شوم، نه فهمیده. در جمع می‌خندم، حرف می‌زنم، رفیق بازی درمی‌آورم، اما هیچ‌کس نمی‌بیند زیر این حرف‌ها چه جنازه‌ای خوابیده. تنهایی این است؛ این‌که در پر سر و صداترین لحظه‌ها خاموش‌ترین آدم باشی. این‌که همه از کنار دردت رد شوند و هیچ‌کس نپرسد این دلِ له‌شده را چه کسی این‌طور جا گذاشته. زمان به من یاد داده امید همیشه نجات نمی‌دهد؛ آدم گاهی مثل قناریِ قفس است که سال‌ها منتظر دستی می‌ماند که شاید یک روز بازش کند— و آن روز هرگز نمی‌رسد. قلبم پُر است؛ پر از رنجی که بالا و پایین می‌شود و راهی به بیرون پیدا نمی‌کند. نه حال درست‌وحسابی دارم، نه گذشته‌ای که تکیه کنم. فقط تکه‌تکه جلو می‌روم؛ بی‌تعلق، بی‌خانه، بی‌صدا.

فقط یک سری خوش خیالی محض بود که فردا شب همراه آشغال ها می ذارم دم در برن پیش بقیه اشتباهاتم .

دل برای شکستنه اگر نشکنه یعنی زندگی نکرده .

دنیا به همچین آدمایی هم نیاز داره

بنظر خودت اینهمه چیز رو یک جا داشته باشی خوبه یا بد؟

چیزی ک هستی

Over+drama+react+person= Overdramareactperson

ما آفتاب رو بغل می کنیم یال های باد رو نوازش می کنیم به روشنی شب می رسیم آواز ستاره ها رو می شنویم و با چیز هایی که دیدیم و کشیدیم روی زمین به صلح می رسیم... تا وقتی خورشید زنده است ما وقت زندگی کردن داریم !

وقتی یک کاری رو دنبال می کنم و تا آخرش انجام می دم حتی اگر به نتیجه ای می خوام نرسم باز احساس خیلی خوبی دارم چون دیگه مثل عقده ای نمی شینه وسط دلم !