تو کتابا نوشته تنبلی کار زشته

تا به کی باید رفت از دیاری، به دیاری دیگر کاش ما آن دو پرستو بودیم که همه عمر سفر میکردیم از بهاری به بهاری دیگر آه، اکنون دیریست که فرو ریخته در من، گوئی، تیره آواری از ابر گران چو میآمیزم، با بوسهٔ تو روی لبهایم، میپندارم، میسپارد جان، عطری گذران آنچنان آلوده‌ست عشق غمناکم با بیم زوال که همه زندگیم میلرزد چون ترا مینگرم مثل اینست که از پنجره‌ای تک‌درختم را، سرشار از برگ در تب زرد خزان مینگرم مثل اینست که تصویری را روی جریان‌های مغشوش آب روان مینگرم شب و روز شب و روز شب و روز بگذار که فراموش کنم. تو چه هستی، جز یک لحظه، یک لحظه که چشمان مرا میگشاید در برهوت آگاهی؟ بگذار که فراموش کنم.