_bon bast amir_

من روح مرگ رو دیدم تو بدن زندگی

سهمتونو میدم زمین بزرگا

333

گرچه آب باز آید به رود ماهی بیچاره اما مرده بود.

از آدم فروش سر کوچه رسیدم به قاضیه ناراضی که به فریاد قطار تناب دارو پاره کرد.

آغوش تو را دام مرگ میشناسد مرا چه به آغوش تو

آخرش فقظ خودت واست خودت میمونی با یه قلب شکسته ُروح داغون، صبر انتخاب نیست، اجبار است.‌‌‌‌