مردی نشسته در ایوان؛

حالا مرگان هیچ آرزویی نداشت، جز این‌که لای در باز شود و عباس بیاید. بیاید. دشنام بر لب بیاید. بیاید و همه‌چیز را بر هم بزند. بیاید و خانه را به آتش بکشد‌. بیاید و مادر را به باد کتک بگیرد. کتک بزند. بیاید. فقط بیاید. ص ۷۶

نمی‌خواست پسرش را با دست خودش زجر بدهد، و می‌داد. نمی‌توانست این زجر را تحمل کند و تحمل می‌کرد. این خود آزارنده‌تر بود. این‌که چیزی را داشت تاب می‌آورد که باطنش نمی‌خواست. یعنی که به خود دوبار زخم می‌زد: یکی این‌که معذب پسرش بود، دیگر این‌که معذب تحمل این عذاب. ص ۷۶

«یعنی این یک بغل پنبه‌چوب را برمی‌گردانی روی زمین؟ خجالت نمی‌کشی؟ تاحالا کی را دیدی‌ای که هیزم از دِه به صحرا ببرد؟ می‌خواهی مردم بهت بخندند؟» «بگذار بخندند؛ مگر مردم نان شب من را می‌دهند که به‌ام بخندند؟!» ص۴۷

هردو این را به تجربه دریافته بودند که راه رفته را باید رفت. چه با ناله و نکنم، چه با خموشی و بردباری. ص۳۷

چه‌قدر دور؛ چه‌قدر دور از هم شب و روز گذرانده بودند! آی... که زندگانی چه‌جور تلف می‌شود! ص ۲۶

در فیلم سینمایی سرگیجه اثر آلفرد هیچکاک شخصیت اصلی داستان دچار اختلال استرس پس از سانحه و افسردگی می‌شود و در برهه‌ای از فیلم وقتی تراپیست وارد اتاق می‌شود بی‌آنکه حرف و سخنی بگوید، یک قطعه‌ی زیبا از موتسارت روی گرامافون پلی می‌کند و به نوعی بیمار موسیقی تراپی می‌شود.

ما وقتی این‌همه اثر موسیقایی، ادبی، هنری، سینمایی و علمی خوب و ناب داریم، دیگر دلیلی برای لذت نبردن از زندگی باقی نمی‌ماند.

🦢 Album: Vivaldi: The Four Seasons 🦢 Artist: Itzhak Perlman