‌مَطرود ‌ ‌‌ ‌

دلم می‌خواد یه پلاکارد بگیرم دستم که روش نوشته:

من با يه نخ خيلى نازک به اين دنيا وصلم با من مدارا کنید. من غرق استرسم؛ کوچیک ترین موضوعات باعث می‌شه ساعت ها بهش فکر کنم و اعصابم خورد شه! من غرق غم، اظطراب، احساس سختی و فشار، ناراحتی، بی‌حوصلگی، اورثینک و بی اعتمادی هستم؛ من پر از احساس ناکافی بودن و خوب نبودن هستم‌، و در عین حال تلاش می‌كنم كه اين نخ نازک بريده نشه و شرایط رو هندل کنم. آدم باشید لطفاً.

یکی از اخلاقای بدم اینه که اگه بخوام علت عصبانیتم رو توضیح بدم؛ بیشتر عصبانی می‌شم.

‌کاشکی یکی بغلم می‌کرد؛ بهم می‌گفت اروم باش.. بعد یه چاقو فرو می‌کرد تو قلبم که بمیرم.

فکر‌نمی‌کردم اداره ثبت اینقد وحشتناک باشه!

اگه تو اسلحه داشته باشی و منم اسلحه داشته باشم؛ می‌تونیم درمورد قانون حرف بزنیم. اگه تو چاقو داشته باشی منم چاقو داشته باشم؛ می‌تونیم راجب قواعد حرف بزنیم. اگه دستت خالی باشه و منم دستم خالی باشه؛ می‌تونیم درباره منطق حرف بزنیم. ولی اگه دست تو اسلحه باشه و من چاقو داشته باشم؛ پس حقیقت در دست توعه! اگه تو اسلحه داشته باشی و من چیزی نداشته باشم؛ چیزی که دست توعه فقط یک سلاح نیست، بلکه زندگی منه! مفهوم قانون، قواعد و اخلاق؛ زندگی زمانی معنا داره که براساس برابری باشه. حقیقت تلخ دنیا اینه که وقتی پول صحبت می‌کنه؛ حقیقت ساکت می‌شه. وقتی قدرت وارد می‌شه، حتی پول سه قدم عقب تر میره و اونایی که قوانین رو میسازن، اغلب اولین کسایی هستن که اون رو می‌شکنن. قانون برای ضعیفا زنجیر و برای قدرتمندا ابزاره!

‌با اولین گربه‌ای که دیدم در مورد این قضیه صحبت می‌کنم.

جدیدا فهمیدم از ادمایی که باهام چونه میزنن خوشم نمیاد.

‌کاش یکی دفترچه راهنما این مرحله از زندگی رو بده!