هَسْتی‌ـشِناسی

اگر بگویم از راهی دور آمده‌ام، ویرانه‌ام و زخم‌هایی بر تن و روحم دارم که درمان نمی‌شوند، باز هم خانه‌ام می‌شوی؟

☆☆☆

سلام خوشگلا. این پیام رو فور کنین یه پست خوشگل ازتون فور کنم اینجا صدتا ویو بخوره.🍪

می‌تونین خودتون انتخاب کنین کدوم پست باشه.

هر چه در پى‌اش بدوى، از تو مى‌گريزد. آرام كه بگيرى، مى‌آيد. گاهى هم نمى‌آيد، اما تو آرام گرفته‌ای.

پیدا کردم ✅(صاحب تابلوی نقاشی عکس بالا)

11:11

11:11

این پیامو فور کنید تا عکسای موردعلاقمو ازتون بذارم اینجا. (الان میزارم)

من فکر می‌کنم که یک مرز باریکی هست بین احساسات خودمون رو درک کردن و به رسمیت شناختن و کل حقیقت رو با احساسات خودمون دیدن. یعنی این‌که ما باید یاد بگیریم که احساساتمون رو به رسمیت بشناسیم، بهشون ارزش بدیم، اون‌ها رو بپذیریم و شاهدشون باشیم. اما این نباید باعث این اشتباه بشه که فکر کنیم چیزی که ما احساس می‌کنیم، تمام حقیقته. به خاطر این‌که وقتی این اتفاق بیفته، اون‌وقت ما دچار یک توهم می‌شیم. یعنی هر احساسی که در ما وجود داره رو به تمام دنیا، به تمام آدم‌ها و به تمام اتفاقات،قالب می‌کنیم و بعد خودمون رو توی دنیای کوچیک خودمون گیر می‌اندازیم. درواقع کل دنیا رو به اندازه‌ی احساسات شخصی‌مون کوچیک می‌کنیم. چون هر کاری هم بکنیم، به هر حال احساسات ما فقط متعلق به ما هستن و ما پر از پیچیدگی‌های ریز و درشت، سطحی و عمیق هستیم. پس این خیلی مهمه که ما بلد باشیم در عین این‌که احساسات خودمون رو به رسمیت می‌شناسیم، یادمون بمونه که دنیای بیرون پر از آدم‌هاییه که هر کدوم احساسات متعلق به خودشون رو دارن و حقیقت خیلی اوقات فارغ از احساسیه که ما نسبت بهش داریم. درکی که ما از هر چیز داریم، تنها درک ماست، نه حقیقت اون چیز. — هَسْتی‌ـشِناسی

و مسئله اینه که هر چیزی که یه زمانی نجاتت داده، می‌تونه با گذشت زمان به عاملِ آسیب‌دیدنت تبدیل بشه. همون‌طور که گاهی آسیب‌ها هم می‌تونن به عاملِ نجاتت تبدیل بشن.