هَسْتی‌ـشِناسی

تو بگو حس می‌کردیم زنده‌ایم، مگر نه؟ نه همیشه اما گاهی حسش می‌کردیم، مگر نه؟

اما تو راوی نـــور باش، در وادی خاموش دلان.

روزها رفتند و من دیگر خود نمیدانم کدامینم آن من سرسخت مغرورم یا من مغلوب دیرینم؟...

فروغ فرخزاد

وایسا، وایسا، وایسا! یه لحظه. چرا ما داریم برای چیزی تلاش می‌کنیم که از همون اول حق ذاتی‌مون بوده؟ ما به دنیا اومدیم که زیست کنیم؛ حالا یکی دلش می‌خواد یه زندگی معمولی داشته باشه، یکی دنبال رویاهای بزرگی می‌ره و یکی هم چیزهایی رو می‌خواد که شاید برای بقیه هیچ اهمیتی نداشته باشن. و هیچ‌کدوم از این‌ها چیزی از اعتبارشون کم نمی‌کنه. اما انگار امروز برای اینکه حتی مجاز به زیستن باشیم، باید یه رزومه‌ی قابل‌قبول دستمون بگیریم و به جامعه ثابت کنیم که با معیارهاش تطابق داریم؛ تا درنهایت بهمون اجازه بده همون حقی رو داشته باشیم که از روز اول باهامون بوده. ما قرار بود برای تجربه کردن زندگی تلاش کنیم، نه برای اثبات اینکه حق زندگی کردن داریم. — هَسْتی‌ـشِناسی

Rachel was right. The chapters are closing...

راشل راست میگفت پرونده ها دارن بسته میشن ...

Merhaba ile hoşça kal aynı mı? Evet. Çünkü eğer bir şeye hoşça kal diyorsan, ayrı bir şeye merhaba dersin. Her son, yeni bir şeyin başlangıcıdır aslında.

و شاید سخت‌ترین آدم‌ها، صاحبِ آسیب‌پذیرترین قلب‌ها باشن. — هَسْتی‌ـشِناسی

ما می‌تونیم عقده‌ای، حسود، قربانی، زخمی، بیچاره، بی‌اعصاب، بداخلاق و بدقلق باشیم و هیچ‌کدوم از این‌ها انتخاب ما نبوده باشه؛ ما اون‌قدرها هم در به‌وجود اومدنشون نقش نداشته باشیم. اما اینکه در اون وضعیت بمونیم یا نه، دیگه تنها و تنها مسئولیت خودمونه. — هَسْتی‌ـشِناسی

تا ابد حبیب 😭😂😂😂

چقدر این جمله حبیب بود😂😂😂😂😂😂

وقتی حبیبم 😂😂😂😂😂😂