23خرداد 🖤

یه پایان تلخ بهتر از یه تلخیه بی پایانه!

از یک جایی به بعد، دیگر برایم مهم نبود که مشکلات، تا کجای طاقتم پیش می روند، فقط نشستم و نگاهشان کردم، چیزی نگفتم، گلایه نکردم، فقط نگاهشان کردم ! پذیرفته بودم که دنیا روالِ خودش را طی می کند و من هرچه بیشتر دست و پا بزنم، فقط خسته تر می شوم . پذیرفته بودم که برای رسیدن به روزهای خوب، باید از روزهای سخت عبور کرد و برای رسیدن به قله، باید رنجِ ارتفاع را به جان خرید . من واقعیت های تلخ را پذیرفته بودم و این پذیرش؛ عذاب و تلخیِ لحظه ها را برایم کمتر می کرد ... دیگر گرِه های دست و پا گیرِ زندگی ام را با صبر و آرامش، باز می کنم، چون می دانم که نگرانیِ بیش از حد، فقط گره را کور و مرا پیر و زمین گیر می کند ! من تصمیمِ خودم را گرفته ام ؛ از اینجای زندگی ام به بعد، فقط زندگی می کنم ...

ولی اگه یه روزم من بخشیدمت،تو خودتو نبخش

شما خیلی گلی ولی ما دیگه تریاکی شدیم.

گول مجازی رو نخورید هیچکس از نامردیاش عکس نگرفته

همتون فیکین مث لبخندام.

مثل یک شایعه در حسرت باور شدنم.

آتَش ب زیرِ خاکِستریم،فِعلا مَصلَحت خاموشی است..!

من در فاجعه ایی زنده ماندم که گلوله ای به تنم نخورده اما زخم تماشای این ویرانی؛حیاتم را روزی صدبار مصادره میکند..!

ماه باشد شاهد من، که من شبی را جز خیالت سر نکردم.

اگه ازم ناراحتی بگو، تا بسپرمش به کیرم.

دل ندادم به کسی جز تو،خیالت راحت مرحبا بر تو که بردی دلِ دیوانه‌ ی ما .

من کیر اعتمادمو میخورم تو کارمای کاراتو

من با خونِ دل تورا فراموش کردم ، خواهشا هرجا مرا دیدی راهت را کج کن..

امیدوارم روزی که نجات پیدا کردی، زندگی چیزهای مورد علاقه‌ات رو ازت نگرفته باشه عزیزم‌.

من؟ گمشده‌ ای در خیالِ تو .