23خرداد 🖤

روزایی که زندگی و آدما رو جدی میگیرم باعث میشه بفهمم هنوز بزرگ نشدم

هیچکس سرش شلوغ نیست همه چیز به اولویت برمیگرده من اعتقاد دارم به این مسئله

انقد جندهی برو جن گیری

از هیچکس هیچی بعید نیست فقط کافیه شرایطش باشه.

آدم‌ها ساعت شنی نیستن که سر و تهشون کنی دوباره از اول شروع شن‌، آدم‌ها گاهی تموم میشن، فقط با یه حرف...

دوسش داشتم، اما هیچوقت برای موندنش دست و پا نزدم، چون شخصیتی ندارم که بتونم زیر ترحم یا منت کسی بمونم، آدم زندگی من باید دلی بخواد که بمونه، هر وقت نخواست میتونه بره حتی اگه توو اوج وابستگی هم باشم راهنماییش میکنم.رفتنی باید بره حتی اگه زیر دلتنگیای طرف مچاله شُدید، حتی اگه لبخند روی لبتون نیومد، حتی اگه زندگی روی خوشی بهتون نشون نداد، اصرار نکنید برای موندن هیچکس!

گاهی باید رفت حتی وقتی تمام وجودت مایل به ماندن است‌.

‏متاسفانه آدما نمیفهمن چه آدم امنی رو از دست دادن تا با یه سری کصکش ارتباط نگیرن.

از ادمایی که درو نمیبندن متنفرم؛ در اتاق، کابینت، کمد٫ دستشویی٫ دهن.

همه‌چی خوب پیش می‌ره، تا وقتی بی‌سر‌وصدا باشه.

یکی از اساتید حرف جالبی می‌زد ، می‌گفت: «توان انسان برای جنگیدن توی زندگی محدوده؛ بیش از اونکه مهم باشه بدونی چطور بجنگی، مهم اینه که تشخیص بدی کدوم میدون محل مبارزه تو نیست‌ و ازش خارج شی، و احساس شکست و بازنده بودن نکنی! »

با آدما باید حرف بزنی تا بفهمی خوشگلن یا زشت.

از آدما تعريف كنيد از قشنگيشون، از سليقشون، از مهربونيشون؛ شما فقط يه حرف ساده ميزنيد اما اونا با بال هايى كه در ميارن تمام روزشون رو در حال اوج گرفتنن.

نه از حرفت ناراحت نشدم ولی شاید یه هفته بخاطرش برم تنها تو جنگل زندگی کنم.

خودم هیچی، کودک درونمم پیر شده.