POV

همه چیز تموم میشه ولی خاطرات هرگز .

آدما هر دفعه از یه راه جالب تری نا امیدم میکنن،کصکشای خلاق.😂

‏حرفای زیادی برای گفتن بود، اما دلیل های زیادی برای نگفتن.

درموردش سکوت میکنم و ریزش مو میگیرم.

کسایی که دوست دارینو زیاد نگاه کنید. شاید بعدا نتونید، نباشن، نباشید.

«بچم یخ زده » «توروخدا اعدام نه» «بابا برو من میام بابا» «سپهر بابا کجایی بابا؟» «دیر رسیدم آراز منو ببخش» «مادر،تو گورم نداشتی مادر» «داداشم داماد شده دست بزنید» «می‌خوام فقط بابام پیشم باشه» «بابا نمیتونم سرپا وایسم محمد» «بابا اینا به سنگ قبرتم رحم نکردن» «ببخشید مادر خوبی برات نبودم اگر» «مامان؟شمعا رو کس فوت کنه مامان؟» «چجوری اینجا جا شدی با اون قد رشیدت؟» «دورت بگردم ببخشید مامان من پاتو عمل نکردم رفتی» «من میخواستم این جمعیت و برای عروسیش دعوت کنم» ...‌ تا ابد داغدار فرزند ایران و جان فدای میهن. 18 و 19 دی

کیفیت آدمای دورت بهم ثابت کرد لقمه گنده‌تر از دهنت بودم.

آقا کصکش باشید احساساتی بودن عاقبت نداره.

میخوای با احساساتم بازی کنی؟ اگه پیداش کردی منم بازی.

تاکسیک بودن خز شده بزرگ شو و یاد بگیر چطور باید یه نفر رو دوست داشته باشی

وقتی soberam دستام میرن رو شمارت و بت call میدن..

من از کسی معذرت خواهی نمیکنم،تو برام زیادی با ارزش بودی.

دوست داشتن یك مجموعه رفتاره نه یک کلمه.

حال و حوصله ندارم مثل بازیکن های تیم فرانسه.