لیلیومِ سفید

انقدر دلتنگ خوابگاه و بچه ها و‌ اون شهر و خیابونم که نمی تونم بیانش کنم… هیچ وقت فکر نمی کردیم اینطوری بشه و الان فقط با عکس و ها و فیلم ها بغض کنیم. نمی دونستیم اون آخر هفته که از خوابگاه می ریم تا چند ماه نمی تونیم برگردیم. و توی این چند ماه، غمگین ترین روز زندگیم اون روزی بود که خوابگاه رو‌تحویل دادم… برگشتمون شد رفتن از اونجا و کل مسیر رو تا رفتن گریه کردم. اخه خاطره ها که‌نمی میرن،میمیرن؟❤️‍🩹

این روزا نگرانی و استرسم، با کمی آدم.

En uzun gecelerin de bir sabahi var حتی طولانی ترین شب ها هم صبحی دارن✨

🌧️🌟🍃

کاش این رو و اعتماد به نفس کاذبی که سهمیه ای ها دارن ما داشتیم یکم.

اینکه خرید آبرسان و عطر و لوشن و وقت لیزر با هم می شه،اصلا جالب نیست.

در انتهای شب برنامه درس و تپش قلب و قهوه‌ست.🫵🏻🫀📚

این روزا بیشترین چیزی که می خوام،تنهاییه. دوست ندارم کسی باهام حرف بزنه کسی بهم بگه چرا حرف نمی زنی ارتباط های حضوری عصبیم می کنه؛نمی دونم چرا. ولی سعی می کنم سخت نگیرم و به خودم زمان بدم. شاید ذهنم خیلی چیزا رو‌ تحمل کرده و خسته است یا شاید هم فهمیده که کسی مهم تر از خودم نیست.

+بارون شدید🌧️ و چای داغ☕️🍓

عیب نداره عزیزم زندگی همین صد سال اولش سخته🦦

ما رفتیم پاییز🌧️🫧

بعد دو ساعت بدو بدو آیس لته نارگیل🥥🫗 و درس🪿🌟

تا حالا با کل سریال ها انقدری که امشب تو پنج دقیقه صحنه گریه کردم،گریه نکرده بودم.

امشب هم Uzak şehir رو ببینیم و گریه کنیم و دیگه تا مهر دلتنگی🫠 درسته چرت شد و نباید فینال این بود ولی زاااار زدم((:

🌟

🍓✨🍃🌸 نخ های اتصال به زندگی

بریم به زندگی آکادمیک برسیم🍒