تانگوی شیطان

بعضی از شخصیت های کتاب ها که یهو وارد صحنه میشن بعد از چندتا دیالوگ بعد یهو از صحنه‌ی کتاب گم میشن چقدرررررر تاثیر گذارن، برای من اون شخصیت پاکروفسکی دانشجو در کتاب بیچارگان داستایفسکی بوده. چقدر این انسان دوست داشتنیه. آدم ممکنه در روند داستان با آدم های روبه رو بشه که هرکجا دنبالت میان، در هر چیزی که انسانیست ممکنه ردی ازشون پیدا بشه، حتی ممکنه به خواب هات بیان بهاشون دیالوگ هایی داشته باشی، ممکنه همش توی سرت قدم بزنن و تاثیرشون رو توی زندگیت بزارن.

* نور/ کتاب…

چه موجود عجیبی‌ست انسان. قدر داشته هایش را نمیداند، وقتی که چیزی را از دست می دهد حاضر است تمام زندگی اش را بدهد که یک لحظه در ان شرایط باشد، و وقتی که به دست می آورد باز به ان بی اعتنایی می‌کند.

هعی بیشتر میخونم هعی شخصیت هاش بیشتر منو متحیر میکنن، همش فکر می‌کنم ناتاشا در جلد ناستینکاست، ( البته از جاهاتی خیلی بهتره از ناستینکا) یا ایوان پترویچ در جلد رازومخین، یا الیوشا در جلد پرنس میکشین. اما در سناریو های مختلف. البته ایوان از جهاتی یکم شبیه میشکین هم میمونه، چقدر درک شخصیت هاش سخته، هعی یه چیزی پیش میاد آدم دهن باز میمونه، واه مگه ممکنه از فلانی همچین کاری بر بیاد.

👀

کدوم فیلم؟ کدوم کتاب؟ چرا اصلا حسادت؟ توی این وضعیت ادم مگه میتونه کار خاصی انجام بده؟