مُطاٰب؛

خود را اگر نسوزم،شمعی دگر ندارم؛.

اشتیاقی به گشوده شدن این گره نیست ور نه تنهایی من که گره اش محکم نیست؛

وان گه که به تیرم زنی اول خبرم ده تا پیشترت بوسه دهم دست و کمان را؛

با من بحث نکن من از جنگ های که گذرانده ام جنازه ای به همراه دارم...

گر چه در چشم خلایق خسته و کم طاقتیم خلوتی داریم و حالی خوش که با آن راحتیم...

ای‌ساربان!آهسته رو باناتوانان صبر کن تو بارِ جانان می‌بری،من بارِ هجران می‌برم؛

ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تو را با اسیر غم خود رحم چرا نیست تو را؟

خانه‌ام ابری‌ست اما ابر بارانش گرفته‌ست در خیال روزهای روشنم کز دست رفتندم من به روی آفتابم می‌برم در ساحت دریا نظاره و همه دنیا خراب و خرد از باد است...

دچار سردی خیال شدن بد دردی ست؛...

کاش می‌بودی و با چشم خودت می‌دیدی که چگونه نفسم با غم تو درگیر است؛

یک تو وسط زندگیم گم شده است🚶🏻‍♀

بشدی و دل ببردی و به دست غم سپردی شب و روز در خیالی و ندانمت کجایی؛

عدل سلطان گر نپرسد حال مظلومان عشق گوشه‌گیران را ز آسایش طمع باید برید؛

انگار همه رو میشناسم ولی کسی منو نمیشناسه...

...🤌🏻

از اون مدل محتوای منظم دیگه خوشم نمیاد برمیگردیم به روال خیلی قبل هرچه از دل بر آید 🤌🏻😁

من زیستنم قصه مردم شده است🚶🏻‍♀

شاید نمی‌خواهی بدانی حال و روزم را من هم نمی‌خواهم بگویم بی تو می‌میرم؛

ماهی افتاده برخاک پریشان دیده ای من دقیقا تاهمان اندازه ویران توام؛

‌‌در میان اشک‌ها پرسیدمش؛ خوش‌ترین لبخند چیست شعله‌ای در چشم تاريکش شکفت جوش خون در گونه‌‌اش آتش‌فشاند گفت لبخندی که عشق سربلند وقت مردن بر لب مردان نشان.. ـ من ز جا برخاستم؛ بوسیدمش؛...