𝙀 𝙂 𝙊 !

چیزایی که من میخوام ذاتیه: توجه، ارزش، دوست داشتن، وفاداری.

خیانت؟ من به نبودن اونی که نیست هم وفادارم.

حس میکنم وسط یه لوپ گیر کردم که؛ غمگین تر از روز قبل، استرس بیشتر، ریزش مو، فراموشی های مکرر و مشکل حافظه، بی حالی و خستگی جسمی زیاد، سردرد های شدید و موجی، افسردگی و فکر کردن بیش از حد، نگرانی، اضطراب، خواب‌آلودگی یا بی خوابی بیش از حد، بی اشتهایی و خشم بیشتر از هر زمان دیگه ای توی من تکرار میشه. دیگه واقعا در تمام ابعاد خسته‌ام، مستاصلم، کوفته‌ام، عاجزم، فگار شدم اما هنوز امید دارم.

یه زمانی برای هر رفتاری یه دلیل پیدا میکردم. اگر کسی سرد میشد، میگفتم حتما درگیره. اگر فاصله میگرفت، میگفتم شاید شرایطش خوب نیست. اگر عوض میشد، سعی میکردم درکش کنم. برای همه چیز یه توجیه داشتم، جز حقیقت. حقیقتی که مدت‌ها جلوی چشمم بود و نمیخواستم ببینمش. چون بعضی وقت‌ها آدم از واقعیت فرار نمیکنه، از پذیرفتنش فرار میکنه. تا اینکه یه روز همه چیز اونقدر واضح میشه که دیگه نه توضیحی لازم داری نه جوابی. تلخ‌ترین قسمت ماجرا اینه که آخرش نمیفهمی چرا بعضی آدم‌ها این‌طور بودن، میفهمی چرا این همه وقت خودت رو قانع میکردی که اینطور نیستن.

من تو قبرستون هم پامو رو سنگ قبر نمیزارم،چه برسه دلی که زنده باشه.

من اگر ذره ای حس کنم کسی میخواد منو از دست بده، حتما بهش کمک میکنم تا زود تر اتفاق بیفته.

باید از همان دور دوست دارت میماندم؛ از نزدیک، نا امید کننده بودی عزیزِ من.

این چه کشوری بود لک لک بی پدر مادر منو انداختی توش

در جواب چخبر به من نگو سلامتی برام همه چیز رو تعریف کن.

فاز تاکسیک و با سیاست رفتار کردن برای کسیه که خیلی دوستش نداری، طرف به دلت نشسته باشه اصلا زورت نمیرسه، همش میخوای توجه کنی، خوشحالش کنی، مراقبش باشی، دوستش داشته باشی یه احمق متحرکی.

بیا در حد یه سیگار ببینمت.

‏واقعيت اينه كه من اون دختر هميشگی نيستم‌ خيلى چیزا ازم كم شده. اعتمادم، شورم، حرف زدنم، حتى خنديدنم. آدم ها فكر مى كنن قوى ام چون چیزی نميگم، اما نمى دونن چقدر شبها با خودم جنگیدم كه صبح دوباره آدم معمولى اى باشم.

تاسوعا عاشورا ما 18.19 دی هستش بقیش همش زر مفته👍

همیشه فکر میکردم یه روزی میرسه که همه‌چیز سر جای خودش قرار بگیره. یه روزی که دیگه نگرانی‌ای نباشه، سوالی بی‌ جواب نباشه و ذهنم برای چند ساعت هم که شده آروم بگیره. برای رسیدن به اون روز خیلی عجله داشتم. همیشه منتظر فردا بودم. منتظر یه اتفاق، یه تغییر، یه حال بهتر. اما یه جایی فهمیدم زندگی همون فرداهایی بود که منتظرشون بودم. همون روزهایی که با عجله ازشون رد شدم، همون لحظه‌هایی که فکر میکردم معمولی‌ان، همون چیزهایی که خیال میکردم بعدا برای خوشحال شدن وقت دارم. و تلخ‌ ترین اشتباه آدم اینه که اونقدر درگیر رسیدن به یه زندگی بهتر بشه که زندگی کردن رو فراموش کنه.

همه فکر می‌کنن من واقعاً آره، ولی من واقعاً نه.

دنیا رو همیشه از دریچه نو نگاه کن خوشکل فکر کن روزت و بساز..☀️🍰☕️🧘🏻‍♀️ تو خالق لحظه های زندگی خودتی