فیلادلفیا

🔹باراک راوید به نقل از ترامپ گفت که انتظار دارد مذاکره‌کنندگان آمریکایی گفتگوهای بیشتری با ایران انجام دهند. عباس عراقچی هم گفته است که به دیپلماسی بازنمی‌گردیم. وضعیت عجیبی است!!! @philadelphia_america

📊 ورود سرمایه مستقیم خارجی به اسرائیل در سال ۲۰۲۵، ۷۷ درصد افزایش یافت 🔹بر اساس گزارش وزارت دارایی اسرائیل، ورود سرمایه مستقیم خارجی به اسرائیل در سال ۲۰۲۵ با جهشی قابل‌توجه به ۲۶.۲ میلیارد دلار رسید؛ در حالی که این رقم در سال ۲۰۲۴، ۱۴.۸ میلیارد دلار بود. به این ترتیب، FDI ورودی در سال پایانی ۷۷ درصد رشد کرد. 🔸در همین مدت، سرمایه‌گذاری مستقیم اسرائیل در خارج نیز از ۹.۹ میلیارد دلار به ۱۴.۷ میلیارد دلار افزایش یافت و ۴۸.۵ درصد رشد کرد. در نتیجه، خالص جریان سرمایه مستقیم، یعنی تفاوت سرمایه‌گذاری ورودی و خروجی، از ۴.۹ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۴ به ۱۱.۵ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۵ رسید که نشان‌دهنده رشد ۱۳۵ درصدی است.

عمده این سرمایه‌گذاری توسط آمریکا و در بخش نرم‌افزار و فناوری اطلاعات انجام شده است.

#اسرائیل #اقتصاد #سرمایه_گذاری 🆔 @virtu_ir

💢رابین بروکس، کارشناس اقتصادی مؤسسه بروکینگز: 🔹ایران بازی خود را بسیار بد پیش برده است. این کشور کنترل تنگه هرمز را از دست داده؛ جایی که اکنون تردد نفتکش‌ها در بالاترین سطح خود طی ماه‌های اخیر قرار دارد. این بدان معناست که ایران حتی در شرایطی که اقتصادش با یک فروپاشی کامل و تمام‌عیار مواجه شده، دیگر چیزی برای عرضه به ترامپ در مذاکرات ندارد. @philadelphia_america

💢آیا ونزوئلا در مسیر دموکراسی قرار گرفته است؟ کریستوفر هرناندز مرکز مطالعات راهبردی و بین‌المللی پس از دستگیری نیکلاس مادورو در ۳ ژانویه ۲۰۲۶ و روی کار آمدن دِلسی رودریگز به‌عنوان رئیس‌جمهور موقت، آمریکا چارچوب تحولات بعدی ونزوئلا را بر اساس طرح سه‌مرحله‌ای مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، یعنی «ثبات، بازسازی و گذار» تعیین کرد. واشنگتن به‌جای تغییر رژیم، رویکرد «مدیریت رژیم» را در پیش گرفت و هدف نهایی را گذار سیاسی از طریق انتخابات ریاست‌جمهوری قرار داد. با این حال، پس از گذشت ۹ ماه، روند گذار با شتاب‌ها و وقفه‌های غیرمنتظره مواجه شده است. مذاکرات میان دولت موقت و مخالفان، توافق نفتی جدید آمریکا و دولت رودریگز و اظهارات دونالد ترامپ مبنی بر اینکه ونزوئلا هنوز برای برگزاری انتخابات آماده نیست، نشان می‌دهد که مسیر انتخابات همچنان نامشخص است. در مرحله نخست، یعنی ثبات سیاسی، آمریکا ساختار اصلی حکومت را حفظ کرد. دِلسی رودریگز رئیس‌جمهور موقت شد، خورخه رودریگز ریاست مجلس را حفظ کرد و دیوسدادو کابیو نیز در ساختار امنیتی و حکومتی باقی ماند. نیروهای نظامی و امنیتی نیز عمدتاً در جای خود باقی ماندند. مهم‌تر اینکه پس از کنار رفتن مادورو، شکاف جدی میان جناح‌های مختلف چاویسم ایجاد نشد. برکناری وزیر دفاع، انتقال الکس ساب به آمریکا و تغییرات در ساختار قدرت بدون بروز شورش سازمان‌یافته انجام شد. در کنار آن، اعتراضات کوچک نیز تا حدی تحمل شده‌اند؛ اعتراضاتی که در دوران مادورو احتمالاً با سرکوب مواجه می‌شدند. از نظر نویسندگان، بنابراین مرحله تثبیت رژیم تا حد زیادی محقق شده است. در مرحله دوم، یعنی بازسازی اقتصادی و آشتی سیاسی، برخی اصلاحات اقتصادی انجام شده است. قانون هیدروکربن‌ها اصلاح شده، محدودیت‌هایی برای فعالیت شرکت‌های آمریکایی در بخش نفت کاهش یافته و توافق‌های گسترده‌ای برای سرمایه‌گذاری نفتی شکل گرفته است. با این حال، وضعیت زندگی مردم همچنان بسیار دشوار است؛ دستمزد حداقل تقریباً هیچ بخشی از هزینه‌های غذایی خانوار را پوشش نمی‌دهد، تورم سالانه همچنان بسیار بالا است و بخش بزرگی از خانوارها با قطعی برق مواجه‌اند. در حوزه سیاسی، حدود هزار زندانی سیاسی آزاد شده‌اند و فضای فعالیت سیاسی و اعتراضات تا حدی بازتر شده است، اما صدها زندانی همچنان در زندان هستند و سازمان ملل از ادامه نقض شدید حقوق بشر خبر داده است. هم‌زمان، مذاکرات میان دینورا فیگرا و خورخه رودریگز آغاز شده و دو طرف درباره اصلاح دیوان عالی و برخی مسائل نهادی توافق‌هایی داشته‌اند. با این حال، هنوز اصلاح شورای ملی انتخابات، به‌روزرسانی فهرست رأی‌دهندگان و ایجاد شرایط لازم برای انتخابات آزاد و رقابتی در دستور کار عملی قرار نگرفته است. مرحله سوم، یعنی گذار سیاسی، هنوز آغاز کامل و قطعی نشده است. اختلاف اصلی میان مخالفان درباره اصل گذار نیست، بلکه درباره ترتیب آن است. گروه دینورا فیگرا معتقد است اصلاحات نهادی و احیای اقتصادی می‌تواند پیش از انتخابات ادامه پیدا کند، در حالی که ماریا کورینا ماچادو خواهان برگزاری سریع انتخابات ریاست‌جمهوری است. توافق نفتی آمریکا نیز این اختلاف را تشدید کرده است، زیرا ممکن است گروه‌هایی که از آن سود می‌برند، به حفظ وضعیت سیاسی موجود علاقه‌مند شوند. در نهایت، بزرگ‌ترین چالش آمریکا ممکن است دیگر ایجاد ثبات در ونزوئلا نباشد، بلکه جلوگیری از دائمی‌شدن مرحله ثبات باشد. بدون جدول زمانی مشخص برای انتخابات ریاست‌جمهوری و اصلاح شورای انتخابات، ثبت رأی‌دهندگان، رفع محدودیت نامزدها، تضمین آزادی بیان و فعالیت سیاسی و حضور ناظران معتبر، «گذار» همچنان یک وعده باز و نامحدود باقی می‌ماند. بنابراین، ونزوئلا نشانه‌هایی از بازشدن سیاسی و حرکت به سمت گذار دارد، اما هنوز فاصله قابل‌توجهی با یک گذار دموکراتیک تثبیت‌شده دارد. @philadelphia_america

🔹ایران خواستار بازگشت به تفاهم‌نامه است؛ اما ترامپ چنین چیزی را نمی‌خواهد؛ زیرا نه‌تنها می‌داند که متن خوبی برای آمریکا از آب در نیامده، بلکه یک گزینه بهتر روی میز قرار دارد: تداوم محاصره اقتصادی تا ایران به زانو در آید و خواسته‌های آمریکا را بپذیرد. چه اینکه بخشی از نفت از مسیر جنوبی عبور می‌کند و بازار نفت تا حدی مدیریت شده است. در کل، وضعیت فعلی برای ترامپ نسبتاً مساعد است و واضح است چرا انگیزه توافق ندارد. علاوه بر این، این فرض را هم باید در نظر گرفت که ترامپ به این نتیجه رسیده است توافق با ایران تحول چشمگیری در وضعیت جمهوری‌خواهان در انتخابات ایجاد نمی‌کند، یعنی دیگر برای این حزب دیر شده است. اکنون ایران دو گزینه دارد: به مقاومت بدون تشدید تنش ادامه دهد، با این هدف که ترامپ از تغییر اراده ایران ناامید شده و خواسته‌های تهران را بپذیرد (که فکر نمی‌کنم این روش جواب دهد) یا اینکه تنش را بالا ببرد تا ترامپ از ترس وقوع تورم شدید، ازکنترل‌خارج‌شدن بازار نفت و بحران اقتصادی دوباره به موضع زمان تفاهم‌نامه بازگردد. @philadelphia_america

🔹ایران خواستار بازگشت به تفاهم‌نامه است، اما آمریکا چنین چیزی را نمی‌خواهد

ادعای العربیه به نقل از یک منبع آمریکایی: ترامپ به تیم مذاکره‌کننده ابلاغ کرده است که امکان بازگشت به تفاهم‌نامه با ایران وجود ندارد. انتخاب: ترامپ به خبرنگار شبکه رودا گفت که پیشنهاد توافق ایران را رد کرده است.

🌐جنگ با ایران چه اثری بر اقتصاد آمریکا گذاشته است؟ #مقاله_تحلیلی #آمریکا #جنگ_رمضان 🔹جنگ ایران با آمریکا، از ابتدا یک نبرد نامتقارن بوده است. توانمندی نظامی متعارف ایران فاصله زیادی با توانمندی آمریکا دارد. به همین خاطر، ایران در شش ماه گذشته از ابزارهای نامتقارن برای ایجاد بازدارندگی و تغییر اراده سیاسی رهبران آمریکا بهره برده است. می‌توان گفت تاکنون مهم‌ترین ابزار بازدارندگی نامتقارن ایران، انسداد تنگه هرمز بوده است که بر وضعیت اقتصادی آمریکا اثر منفی می‌گذارد. آیا ایران در شش ماه گذشته توانسته هزینه اقتصادی بالایی بر طرف آمریکایی تحمیل کند؟   💢رشد اقتصادی 🔸رشد اقتصادی آمریکا در شش ماه گذشته باثبات بوده است. آمریکا در سه‌ماهه نخست ۲۰۲۶ (ژانویه، فوریه و مارس)، رشد اقتصادی ۲.۱% را تجربه کرد که اندکی پایین‌تر از تخمین اقتصاددانان (۲.۲% و ۲.۳%) بود. رشد بخش فناوری اقتصاد و بازگشت مخارج دولتی پس از تعطیلی دولت در سه‌ماهه پایانی سال میلادی گذشته علت اصلی این رشد بود. 🔸رشد اقتصادی آمریکا در سه‌ماهه دوم افت قابل توجهی را تجربه کرد و به ۱.۶% رسید. عوامل متعددی را می‌توان در این افت مشاهده کرد که یکی از آن‌ها اثر جنگ با ایران بر قیمت بنزین و گازوئیل بود. افزایش قیمت سوخت و به‌تبع آن افزایش قیمت برخی محصولات غذایی، قدرت خرید بخشی از جامعه آمریکا را کاهش داد و به افت رشد منجر شد. هرچند، تخمین‌ها، حاکی از افزایش مجدد نرخ رشد در سه‌ماهه سوم دارند. 💢تورم 🔸بررسی نرخ تورم ماهانه از فوریه ۲۰۲۶ تا اوت ۲۰۲۶ نشان می‌دهد تورم نقطه‌به‌نقطه (مقایسه با فوریه تا اوت ۲۰۲۵) افزایش یافته است. با این وجود، دولت آمریکا تاکنون توانسته تا حدی روند افزایشی نرخ تورم در شش ماه گذشته را مدیریت کند. نرخ تورم از ماه فوریه (ماه آغاز جنگ) تا ماه مه روند صعودی نسبتاً شدیدی داشت و از ۲.۴% به ۴.۲% رسید. دولت ترامپ در ماه‌های ژوئن (امضای تفاهم‌نامه) و ژوئیه توانست این افزایش را کنترل کند و به ۳.۴% در انتهای ژوئیه برساند. این رقم در ماه اوت نیز ثابت ماند. 🔸بخش عمده افزایش نرخ تورم ناشی از تورم حوزه انرژی و غذا بوده است، نه سایر کالا و خدمات. طبق آمارهای رسمی، تورم در اقتصاد به غیر از بخش غذا و انرژی در شش ماه گذشته حتی به %۰.۵ هم نرسید. در بخش غذا، تورم شش ماه گذشته ۲.۷% (به دلیل افزایش قیمت گازوئیل و اختلال در تأمین محصولاتی نظیر کود کشاورزی در نتیجه انسداد تنگه هرمز) و در بخش کامودیتی انرژی (بنزین و انواع گازوئیل) رقم بسیار بالای %۲۸ بوده است. 💢اثر افزایش نرخ بهره فدرال 🔸برای کنترل تورم، فدرال رزرو نرخ بهره را ۰.۲۵ واحد درصد افزایش داد و به محدوده ۳.۷۵ تا ۴ درصد رساند و احتمال افزایش مجدد آن تا پایان ۲۰۲۶ وجود دارد. این سیاست اگرچه می‌تواند به مهار تورم کمک کند، با افزایش هزینه تأمین مالی، استقراض و سرمایه‌گذاری در بخش هوش مصنوعی و فناوری را کاهش داده و رشد اقتصادی را محدود می‌کند. همچنین، با توجه به نقش این بخش‌ها در رشد اخیر بازار سهام، افزایش نرخ بهره می‌تواند به افت سهام، به‌ویژه شرکت‌های فناوری، منجر شود. 💢وضعیت بحرانی ذخایر نفت 🔸ذخایر راهبردی نفت آمریکا در حال حاضر در سطح ۲۸۵ میلیون بشکه قرار دارد و به حداقل ظرفیت قانونی برداشت، ۲۵۲ میلیون بشکه نزدیک می‌شود. اگرچه حداقل ظرفیت واقعی در سطح ۷۰ میلیون بشکه است؛ اما باید توجه کرد برداشت در این سطوح می‌تواند آسیب جدی به سازوکار آن وارد کند. البته رسیدن به کمبود واقعی نفت در آمریکا با توجه به میانگین نرخ روزانه برداشت از ذخایر به میزان ۷۰۰ هزار بشکه، حدود ۳۰۰ روز به طول می‌انجامد تا آمریکا به کف واقعی ذخایر نفتی خود برسد. اگر معیار را حداکثر برداشت آمریکا از ذخایر (حدود ۱.۱ ‏میلیون بشکه در روز) در نظر بگیریم، این ذخایر با نرخ کنونی برداشت ظرف ۱۹۰ روز به کف واقعی خود می‌رسد. ✅جنگ با ایران تاکنون هزینه‌هایی برای اقتصاد آمریکا ایجاد کرده، اما اقتصاد آمریکا همچنان وضعیت باثباتی دارد. رشد اقتصادی در سه‌ماهه اول افزایش و در سه‌ماهه دوم کاهش یافت و بالارفتن قیمت انرژی و غذا به تورم دامن زد. واکنش فدرال رزرو از طریق افزایش نرخ بهره نیز می‌تواند سرمایه‌گذاری و بازار سهام را تحت فشار قرار دهد. با این وجود،‏ تداوم وضعیت فعلی اقتصادی فشار ‏چندانی به ترامپ وارد نمی‌کند. ‏اگر ایران می‌خواهد در نهایت به یک توافق با آمریکا ‏برسد، باید ترامپ را به آستانه یک بحران اقتصادی ‏برساند.‏ 🔗برای مطالعه متن کامل مقاله کلیک کنید!🔗 ✅اندیشکده تهران✅ 👨‍💻سایت |📲بله |🌐اینستاگرام|📱تلگرام

به گزارش واشنگتن‌پست: پنتاگون در سکوت ده‌ها نفر را به آمار مجروحان نظامی در بحبوحه جنگ ایران اضافه کرد که شامل 29 ملوان و 8 تفنگدار دریایی ایالات متحده است. این پورتال اینترنتی سیستم تحلیل تلفات دفاعی یا به اختصار DCAS نامیده می‌شود. طبق آمار DCAS، تا روز چهارشنبه، مجموع تعداد نیروهای مجروح در طول جنگ ایران 861 نفر است. بیش از نیمی از آن‌ها در پایگاه داده پنتاگون در دسته‌بندی «عملیات‌های خارج از کشور» قرار گرفته‌اند که از زمان آغاز آتش‌بس ماه جولای بین واشنگتن و تهران که بعداً فروپاشید، رخ داده‌اند. پیش از آن، نیروهای کشته و مجروح تحت عنوان «عملیات خشم حماسی»، نامی که دولت ترامپ برای جنگ ایران انتخاب کرده بود، شمارش می‌شدند. پایگاه داده DCAS توضیح نمی‌دهد که این 37 نیرو چگونه یا چه زمانی مجروح شده‌اند. یک مقام نیروی دریایی گفت که تمامی ملوانان پس از این جراحات نامشخص به خدمت بازگشته‌اند. مقامات نظامی به‌طور عمومی هیچ‌گونه حمله اخیر به نیروهای آمریکایی یا حوادث دیگری را که نشان دهد این 37 نیرو چگونه مجروح شده‌اند، فاش نکرده‌اند. مقامات دفاعی پیش از این گفته‌اند که ورود داده‌ها به DCAS ممکن است به دلایل مختلفی روزها یا بیشتر به تأخیر بیفتد، از جمله تأخیر در گزارش ضربه مغزی و آسیب‌های مغزی، زیرا گاهی اوقات علائم فوراً ظاهر نمی‌شوند. @Military_Tweet

🔹یکی از مواردی که در انتخابات سنا به تازگی دریافتم، این است که وضعیت جمهوری‌خواهان در ایالت محافظه‌کار کانزاس هم مساعد نیست. جدیدترین نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند نامزد دموکرات، آدام هملیتون از راجر مارشال، نامزد جمهوری‌خواه با اختلاف اندکی جلوتر است. اگرچه همچنان پیروز این ایالت را جمهوری‌خواه ارزیابی می‌کنم؛ اما در یک سناریوی خوش‌بینانه برای دموکرات‌ها، ممکن است جمهوری‌خواهان کانزاس را هم از دست بدهند. پ ن: در ۵۴ کرسی در سناریوی خوش‌بینانه، کانزاس لحاظ شده است. @philadelphia_america

ادعای وال استریت ژورنال: ترامپ، پیشنهاد ایران برای توافق هفت‌روزه را رد کرده و گفته است که انتظار دارد پس از انتخابات، بمباران ایران را از سر بگیرد./انتخاب @philadelphia_america

عباس عراقچی:

تنگه هرمز با پذیرش شروط ایران در هفت روز بازگشایی می‌شود.

مهلت هفت‌روزه از زمانی آغاز می‌شود که ایالات متحده این برنامه را بپذیرد. اگر این اتفاق فردا رخ دهد، اجرای برنامه از همان زمان آغاز خواهد شد.

در صورت انجام اقدامات لازم، معتقدیم می‌توانیم این روند را ظرف چهار یا پنج روز تکمیل کنیم؛ به‌گونه‌ای که در روز ششم تنگه هرمز باز شود و در روز هفتم، ایالات متحده برای توافق نهایی وارد شود.

اقداماتی که ایالات متحده باید انجام دهد، پیش‌تر به این کشور ابلاغ شده و در چارچوب یادداشت تفاهم قرار دارد. اگر جدیت لازم از سوی طرف آمریکایی وجود داشته باشد، این اتفاق خواهد افتاد و تنگه هرمز دوباره باز می‌شود.

🔹اگر شما اندیشکده‌های آمریکایی از هر طیف سیاسی را زیر و رو کنید، اصلا شخصی مثل مسعود پزشکیان یا قوه مجریه، جایی در تحلیل‌هایشان در مورد سیاست خارجی ایران ندارد. بعد فکر می‌کنید نخبگان آمریکایی نشسته‌اند ببینند جناب پزشکیان در مصاحبه با فاکس‌نیوز پالس ضعف می‌دهند یا قدرت که بعد تصمیم بگیرند حمله بکنند یا خیر؟ یا مثلا فلانی با فلانی در نیویورک صحبت کرد پس تصویر ضعف از ایران به جهان مخابره شد. بعضی چیزها اصلا ارزش تحلیل‌کردن ندارند. @philadelphia_america

💢آخرین وضعیت انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا: سنا 🔹وضعیت انتخابات سنا در یک ماه گذشته به طرز قابل توجهی در ایالت‌های چرخشی به نفع دموکرات‌ها شده است. سه سناریو را می‌توان برای این انتخابات در نظر گرفت: سناریوی واقع‌بینانه 🔵حزب دموکرات: ۵۲ کرسی 🔴حزب جمهوری‌خواه: ۴۸ کرسی سناریوی خوش‌بینانه برای دموکرات‌ها 🔵حزب دموکرات: ۵۴ کرسی ⚪️نامزدهای مستقل (نبراسکا و داکوتای جنوبی): ۲ کرسی 🔴حزب جمهوری‌خواه: ۴۴ کرسی سناریوی بدبینانه برای دموکرات‌ها 🔵حزب دموکرات: ۵۰ کرسی 🔴حزب جمهوری‌خواه: ۵۰ کرسی در این سناریو با توجه به اینکه در وضعیت رأی‌گیری ۵۰_۵۰ رئیس سنا یا همان معاون رئیس جمهور حق رأی پیدا می‌کند، اکثریت و کنترل سنا دست جمهوری‌خواهان باقی خواهد ماند. @philadelphia_america

💢آخرین وضعیت انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا: مجلس نمایندگان 🔹تقریباً پیروزی دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان را می‌توان قطعی دانست. طبق برآورد سایت Decision Desk دموکرات‌ها ۲۳۲ کرسی را به دست خواهند آورد. جمهوری‌خواهان نیز ۲۰۳ کرسی کسب می‌کنند. (عکس بالا) 🔹برآورد اجماعی از تمامی مدل‌ها و نظرسنجی‌ها (تصویر دوم / consensus) نیز برای اولین بار از زمان شروع انتخابات نشان می‌دهد دموکرات‌ها اکثریت مجلس را کسب می‌کنند (۲۱۹ کرسی). ۲۰۰ کرسی به جمهوری‌خواهان می‌رسد و ۱۶ کرسی وضعیت نامشخص دارد. @philadelphia_america

چرا و چگونه هری ترومن، رئیس جمهور آمریکا، اسرائیل را به رسمیت شناخت؟ به‌استثنای جورج واشنگتن، هیچ رهبر دیپلماتیک یا نظامی دیگری در تاریخ آمریکا به اندازه ژنرال جورج سی. مارشال به فضیلت میهن‌پرستانه و تعهد ماهرانه به وظیفه شهرت نیافته است. اعتماد و اتکای رئیس‌جمهور فرانکلین روزولت به مارشال چنان زیاد بود که او را در تمام طول جنگ از میدان نبرد دور نگه داشت و به او گفت: «اگر در واشنگتن نباشی، احساس نمی‌کنم بتوانم با خیال راحت بخوابم.» روزولت سپس از مارشال خواست فرد موردنظر خود را برای فرماندهی عالی نیروهای اعزامی متفقین در اروپا و نظارت بر تهاجم نرماندی معرفی کند. مارشال که به دلیل اصرار رئیس‌جمهور بر ماندنش در واشنگتن از این سمت کنار گذاشته شده بود، دوایت دی. آیزنهاور را انتخاب کرد. پس از آن، مارشال به درجه ژنرال ارتش، یعنی درجه پنج‌ستاره‌ای ارتقا یافت که تنها تعداد معدودی از افسران دیگر در تاریخ آمریکا به آن دست یافته‌اند. وینستون چرچیل مارشال را «سازمان‌دهنده واقعی پیروزی» می‌نامید. در اواسط دهه ۱۹۴۰، مارشال به‌طور آرام اما مستمر با پیشنهادهای صهیونیست‌ها برای تأسیس یک دولت یهودی در فلسطین مخالفت می‌کرد. او نگران بود که حمایت آمریکا فرصت‌هایی برای اتحاد جماهیر شوروی فراهم کند تا از خشم اعراب بهره‌برداری کند، در صورت وقوع یک درگیری اروپایی ــ که از نظر او به‌خوبی ممکن بود به‌زودی رخ دهد ــ منابع نفتی خاورمیانه را به خطر بیندازد و آمریکا را مجبور کند برای جلوگیری از خونریزی و بی‌ثباتی در فلسطین نیروهایی را مستقر کند؛ نیروهایی که اساساً در دسترس نبودند. اینها در واقع دیدگاه‌هایی بود که تقریباً همه مهم‌ترین مشاوران نظامی و سیاست خارجی ترومن نیز به‌شدت به آن‌ها باور داشتند؛ از جمله رابرت لاوت، معاون وزیر امور خارجه، جیمز فارستال، وزیر دفاع، و جورج کنان، مدیر ستاد برنامه‌ریزی سیاسی وزارت امور خارجه. خود ترومن نیز در مورد مسئله فلسطین دچار دوگانگی بود. از یک سو، او در محیطی سنتی و یهودستیز رشد کرده بود. اما از سوی دیگر، پس از کارزار نابودی یهودیان توسط نازی‌ها، همدردی واقعی و عمیقی نسبت به وضعیت یهودیان پیدا کرده بود و همچنین تحت تأثیر گرایشی ریشه‌دار و برگرفته از عهد عتیق، به ایده صهیونیستیِ بازتأسیس سرزمین مقدس به‌عنوان کشوری یهودی علاقه‌مند شده بود. او حتی یک‌بار خود را در مقام کوروشِ امروزی تصور کرده بود؛ همان پادشاه باستانی ایران که به یهودیان تبعیدشده در بابل کمک کرد تا به اورشلیم بازگردند. اما ترومن از فشارها و پیگیری‌های مداومی که لابی‌گران صهیونیست بر او وارد می‌کردند نیز آزرده و گاه خشمگین می‌شد. فشار بی‌وقفه حاییم وایزمن، رئیس دیرینه سازمان جهانی صهیونیسم، خاخام آبا هیلل سیلور و شمار زیادی از هیئت‌های یهودی، دوستان و سیاستمداران، او را به ستوه آورده بود. او پس از یکی از جلسات بسیار پرتنش گفت: «من نیویورکی نیستم. همه این افراد دارند از یک منفعت خاص دفاع می‌کنند. من یک آمریکایی هستم.» در موقعیتی دیگر، با صدای بلند از خود پرسید که اگر «عیسی مسیح وقتی روی زمین بود نتوانست آنها [یهودیان] را راضی کند، پس چطور می‌توان انتظار داشت که من در این کار موفق شوم؟» ترومن در اشاره به پیشنهادهای بریتانیا و آمریکا در سال ۱۹۴۶ برای ایجاد فلسطین به‌عنوان یک کشور فدرال دوجانبه که پذیرای مهاجرت یهودیان باشد اما میان اعراب و یهودیان مشترک بماند، در اکتبر ۱۹۴۷ به سناتور کلود پپر از فلوریدا گفت: «اگر دخالت ناموجه صهیونیست‌ها نبود، ما یک سال و نیم پیش این مسئله را حل کرده بودیم. در مدتی که این مسئله در دست بررسی بود، حدود ۳۵ هزار نامه و تبلیغات از سوی یهودیان این کشور دریافت کردم. همه آنها را روی هم ریختم و کبریتی به آن زدم.» با وجود ناکامی و آزردگی شخصی ترومن از فشارهای سیاسی‌ای که بر او وارد می‌شد، نمی‌توانست آنها را نادیده بگیرد. فشارهای لابی صهیونیستی در سال انتخابات و در شرایطی وارد می‌شد که او باید در برابر فرماندار نیویورک، توماس دیویی، رقابت می‌کرد. او در موقعیتی بسیار دشوار و شرم‌آور قرار گرفته بود. درخواست‌های ویژه یک جناح سیاسی که او به حمایت آن نیاز داشت، مستقیماً با توصیه‌های مقامات امنیت ملی و سیاست خارجی در تضاد بود؛ مقاماتی که ترومن احترام فوق‌العاده‌ای برایشان قائل بود و در مورد خطرات حمایت آمریکا از تأسیس یک دولت یهودی نیز با دیدگاه آنان هم‌نظر بود. ترومن مردد بود و سیاست آمریکا نیز به همان اندازه دچار تردید و نوسان شد. در نوامبر ۱۹۴۷، ایالات متحده کشورهایی مانند هائیتی و لیبریا را تحت فشار قرار داد تا در سازمان ملل به‌گونه‌ای رأی دهند که اکثریت دوسوم لازم برای تصویب طرح تقسیم فلسطین به دست آید. اما تا فوریه ۱۹۴۸، همان‌طور که مشاوران ترومن پیش‌بینی کرده بودند، خشونت سراسر فلسطین را فرا گرفته بود. جنگ داخلی شدیدی آغاز شد که در آن حملات و کشتارهایی در امتداد جاده‌های منتهی به اورشلیم و شهرک‌های یهودی واقع در مناطقی که طبق طرح تقسیم به دولت عربی اختصاص یافته بود، رخ داد؛ همچنین شهرهایی که با خروج نامنظم نیروهای امنیتی بریتانیا در آشوب رها شده بودند، شاهد خشونت بودند. کشتارها و اقدامات تلافی‌جویانه، چرخه‌هایی از ترس و فرار ایجاد کرد. ایالات متحده که تمایلی به اعزام نیروهای کافی به فلسطین برای حفظ نظم نداشت، هم‌زمان از هرج‌ومرجی که همراه با اجرای طرح تقسیم ایجاد شده بود نیز هراس داشت. در اوایل مارس، سفیر ترومن در سازمان ملل اعلام کرد که واشنگتن از طرح تقسیم عقب‌نشینی کرده و به نفع طرح قیمومیت پیش می‌رود؛ طرحی که فلسطین را به‌عنوان کشوری واحد با اکثریت عرب و اقلیت یهودی حفظ می‌کرد. واکنش صهیونیست‌ها در سراسر جهان خشمگینانه بود و ترومن با عجله عقب‌نشینی کرد و به موضعی بازگشت که در نتیجه، تعهدی نسبتاً مسئله‌دار به آرمان‌های صهیونیستی به نظر می‌رسید. این مسئله در ۱۲ مه به نقطه اوج خود رسید. در شرایطی که فلسطین درگیر جنگ داخلی بود، کشورهای عربی تهدید به حمله می‌کردند و آخرین سربازان بریتانیایی نیز در آستانه ترک کشور بودند، ترومن جلسه‌ای با مشاوران ارشد خود تشکیل داد. در سمت راست رئیس‌جمهور، مشاوران ارشد سیاسی داخلی او، کلارک کلیفورد و دیوید نایلز، قرار داشتند؛ نایلز یک صهیونیست متعهد بود که از دوران دولت روزولت به‌عنوان مشاور در دولت باقی مانده بود. در سمت چپ ترومن نیز مارشال، معاون وزیر امور خارجه لاوت و دو مقام دیگر وزارت امور خارجه نشسته بودند. مارشال و لاوت جلسه را با گزارش درباره امتناع آژانس یهود، که فرماندهی نیروهای صهیونیستی در حال جنگ در فلسطین را بر عهده داشت، از موافقت با آتش‌بس آغاز کردند؛ این در حالی بود که ملک عبدالله اردن وعده داده بود وارد هیچ‌یک از مناطقی که سازمان ملل متحد به دولت یهودی اختصاص داده بود، نخواهد شد. آنها درباره پیامدهای یک جنگ گسترده‌تر، هم برای امنیت یهودیان در فلسطین و هم برای منافع آمریکا، ابراز نگرانی کردند. کلیفورد در پاسخ، پیشنهاد مفصلی برای به‌رسمیت شناختن فوری یک دولت یهودی در فلسطین ارائه کرد؛ حتی پیش از آنکه رهبری صهیونیست‌ها تأسیس چنین دولتی را اعلام کند. این پیشنهاد بر اساس یادداشت‌هایی بود که مکس لوونتال، یک یهودی ارتدوکس با گرایش‌های شدید صهیونیستی، تهیه کرده بود؛ فردی که به عضوی غیررسمی از کارکنان ترومن تبدیل شده بود. استدلال کلیفورد برای این پیشنهاد، که نایلز نیز از آن حمایت می‌کرد، صریح و روشن بود: ترومن برای اطمینان از کسب آرای یهودیان آمریکایی در انتخابات پیش رو، باید رضایت آنها را جلب می‌کرد. ارائه کلیفورد، که با شیوه‌ای اشرافی و خونسرد انجام شد، مارشال را که چهره‌اش از خشم سرخ شده بود، به‌شدت عصبانی کرد. وقتی کلیفورد صحبتش را تمام کرد، لاوت اظهار داشت که او در حال انجام «تلاشی بسیار آشکار برای به‌دست آوردن آرای یهودیان» است. مارشال از ورود آشکار سیاست حزبی به تصمیم‌گیری‌های مربوط به سیاست خارجی و امنیت ملی وحشت‌زده شده بود. او ابتدا با رد پیشنهاد به‌رسمیت شناختن فوری اسرائیل بر مبنای دلایل ماهوی، سپس به سراغ پیش‌فرض استدلال کلیفورد رفت. مارشال گفت: «آقای رئیس‌جمهور، تصور می‌کردم این جلسه برای بررسی یک مسئله مهم و پیچیده در سیاست خارجی تشکیل شده است. من حتی نمی‌دانم کلیفورد چرا اینجاست. او مشاور امور داخلی است و این یک مسئله سیاست خارجی است.» بر اساس روایت خود مارشال از این جلسه، او سپس گفت اعلامیه‌ای که کلیفورد توصیه می‌کرد ــ یعنی به‌رسمیت شناختن دولت اسرائیل پیش از تأسیس آن و در نتیجه پایان دادن به تلاش‌ها برای دستیابی به راه‌حلی که می‌توانست از وقوع یک جنگ تمام‌عیار جلوگیری کند ــ «ترفندی آشکار برای به‌دست آوردن چند رأی» است و باعث می‌شود «عظمت و شأن مقام ریاست‌جمهوری... به‌شدت خدشه‌دار شود». مارشال سپس مستقیماً به رئیس‌جمهور نگاه کرد و اعلام کرد: «اگر رئیس‌جمهور توصیه کلیفورد را دنبال کند و اگر در انتخابات نوامبر، منِ مارشال حق رأی داشتم، به رئیس‌جمهور رأی نمی‌دادم.» کلیفورد بعدها اظهار داشت که این سخنان، از جانب «بزرگ‌ترین مرد عصر» که حضورش در دولت چنان مایه غرور و اعتمادبه‌نفس ترومن بود، شدیدترین توبیخی بود که ترومن تا آن زمان دریافت کرده بود. جلسه در سکوتی آمیخته با حیرت به پایان رسید. تنها چیزی که ترومن گفت این بود که «مایل است با ژنرال مارشال موافق باشد، اما بهتر است همه یک شب درباره این موضوع بخوابند.» بااین‌حال، ظرف یک روز، ترومن تصمیم گرفت توصیه کلیفورد را دنبال کند و اسرائیل را عملاً، پیش از اتحاد جماهیر شوروی به رسمیت بشناسد. مارشال تصمیم رئیس‌جمهور را پذیرفت، اما پس از آن دیگر هرگز با کلیفورد صحبت نکرد. @philadelphia_america

چرا و چگونه هری ترومن، رئیس جمهور آمریکا، اسرائیل را به رسمیت شناخت؟

به‌استثنای جورج واشنگتن، هیچ رهبر دیپلماتیک یا نظامی دیگری در تاریخ آمریکا به اندازه ژنرال جورج سی. مارشال به فضیلت میهن‌پرستانه و تعهد ماهرانه به وظیفه شهرت نیافته است. اعتماد و اتکای رئیس‌جمهور فرانکلین روزولت به مارشال چنان زیاد بود که او را در تمام طول جنگ از میدان نبرد دور نگه داشت و به او گفت: «اگر در واشنگتن نباشی، احساس نمی‌کنم بتوانم با خیال راحت بخوابم.» روزولت سپس از مارشال خواست فرد موردنظر خود را برای فرماندهی عالی نیروهای اعزامی متفقین در اروپا و نظارت بر تهاجم نرماندی معرفی کند. مارشال که به دلیل اصرار رئیس‌جمهور بر ماندنش در واشنگتن از این سمت کنار گذاشته شده بود، دوایت دی. آیزنهاور را انتخاب کرد. پس از آن، مارشال به درجه ژنرال ارتش، یعنی درجه پنج‌ستاره‌ای ارتقا یافت که تنها تعداد معدودی از افسران دیگر در تاریخ آمریکا به آن دست یافته‌اند. وینستون چرچیل مارشال را «سازمان‌دهنده واقعی پیروزی» می‌نامید. در اواسط دهه ۱۹۴۰، مارشال به‌طور آرام اما مستمر با پیشنهادهای صهیونیست‌ها برای تأسیس یک دولت یهودی در فلسطین مخالفت می‌کرد. او نگران بود که حمایت آمریکا فرصت‌هایی برای اتحاد جماهیر شوروی فراهم کند تا از خشم اعراب بهره‌برداری کند، در صورت وقوع یک درگیری اروپایی ــ که از نظر او به‌خوبی ممکن بود به‌زودی رخ دهد ــ منابع نفتی خاورمیانه را به خطر بیندازد و آمریکا را مجبور کند برای جلوگیری از خونریزی و بی‌ثباتی در فلسطین نیروهایی را مستقر کند؛ نیروهایی که اساساً در دسترس نبودند. اینها در واقع دیدگاه‌هایی بود که تقریباً همه مهم‌ترین مشاوران نظامی و سیاست خارجی ترومن نیز به‌شدت به آن‌ها باور داشتند؛ از جمله رابرت لاوت، معاون وزیر امور خارجه، جیمز فارستال، وزیر دفاع، و جورج کنان، مدیر ستاد برنامه‌ریزی سیاسی وزارت امور خارجه. خود ترومن نیز در مورد مسئله فلسطین دچار دوگانگی بود. از یک سو، او در محیطی سنتی و یهودستیز رشد کرده بود. اما از سوی دیگر، پس از کارزار نابودی یهودیان توسط نازی‌ها، همدردی واقعی و عمیقی نسبت به وضعیت یهودیان پیدا کرده بود و همچنین تحت تأثیر گرایشی ریشه‌دار و برگرفته از عهد عتیق، به ایده صهیونیستیِ بازتأسیس سرزمین مقدس به‌عنوان کشوری یهودی علاقه‌مند شده بود. او حتی یک‌بار خود را در مقام کوروشِ امروزی تصور کرده بود؛ همان پادشاه باستانی ایران که به یهودیان تبعیدشده در بابل کمک کرد تا به اورشلیم بازگردند. اما ترومن از فشارها و پیگیری‌های مداومی که لابی‌گران صهیونیست بر او وارد می‌کردند نیز آزرده و گاه خشمگین می‌شد. فشار بی‌وقفه حاییم وایزمن، رئیس دیرینه سازمان جهانی صهیونیسم، خاخام آبا هیلل سیلور و شمار زیادی از هیئت‌های یهودی، دوستان و سیاستمداران، او را به ستوه آورده بود. او پس از یکی از جلسات بسیار پرتنش گفت: «من نیویورکی نیستم. همه این افراد دارند از یک منفعت خاص دفاع می‌کنند. من یک آمریکایی هستم.» در موقعیتی دیگر، با صدای بلند از خود پرسید که اگر «عیسی مسیح وقتی روی زمین بود نتوانست آنها [یهودیان] را راضی کند، پس چطور می‌توان انتظار داشت که من در این کار موفق شوم؟» ترومن در اشاره به پیشنهادهای بریتانیا و آمریکا در سال ۱۹۴۶ برای ایجاد فلسطین به‌عنوان یک کشور فدرال دوجانبه که پذیرای مهاجرت یهودیان باشد اما میان اعراب و یهودیان مشترک بماند، در اکتبر ۱۹۴۷ به سناتور کلود پپر از فلوریدا گفت: «اگر دخالت ناموجه صهیونیست‌ها نبود، ما یک سال و نیم پیش این مسئله را حل کرده بودیم. در مدتی که این مسئله در دست بررسی بود، حدود ۳۵ هزار نامه و تبلیغات از سوی یهودیان این کشور دریافت کردم. همه آنها را روی هم ریختم و کبریتی به آن زدم.» با وجود ناکامی و آزردگی شخصی ترومن از فشارهای سیاسی‌ای که بر او وارد می‌شد، نمی‌توانست آنها را نادیده بگیرد. فشارهای لابی صهیونیستی در سال انتخابات و در شرایطی وارد می‌شد که او باید در برابر فرماندار نیویورک، توماس دیویی، رقابت می‌کرد. او در موقعیتی بسیار دشوار و شرم‌آور قرار گرفته بود. درخواست‌های ویژه یک جناح سیاسی که او به حمایت آن نیاز داشت، مستقیماً با توصیه‌های مقامات امنیت ملی و سیاست خارجی در تضاد بود؛ مقاماتی که ترومن احترام فوق‌العاده‌ای برایشان قائل بود و در مورد خطرات حمایت آمریکا از تأسیس یک دولت یهودی نیز با دیدگاه آنان هم‌نظر بود. ترومن مردد بود و سیاست آمریکا نیز به همان اندازه دچار تردید و نوسان شد. در نوامبر ۱۹۴۷، ایالات متحده کشورهایی مانند هائیتی و لیبریا را تحت فشار قرار داد تا در سازمان ملل به‌گونه‌ای رأی دهند که اکثریت دوسوم لازم برای تصویب طرح تقسیم فلسطین به دست آید. اما تا فوریه ۱۹۴۸، همان‌طور که مشاوران ترومن پیش‌بینی کرده بودند، خشونت سراسر فلسطین را فرا گرفته بود. جنگ داخلی شدیدی آغاز شد که در آن حملات و کشتارهایی در امتداد جاده‌های منتهی به اورشلیم و شهرک‌های یهودی واقع در مناطقی که طبق طرح تقسیم به دولت عربی اختصاص یافته بود، رخ داد؛ همچنین شهرهایی که با خروج نامنظم نیروهای امنیتی بریتانیا در آشوب رها شده بودند، شاهد خشونت بودند. کشتارها و اقدامات تلافی‌جویانه، چرخه‌هایی از ترس و فرار ایجاد کرد. ایالات متحده که تمایلی به اعزام نیروهای کافی به فلسطین برای حفظ نظم نداشت، هم‌زمان از هرج‌ومرجی که همراه با اجرای طرح تقسیم ایجاد شده بود نیز هراس داشت. در اوایل مارس، سفیر ترومن در سازمان ملل اعلام کرد که واشنگتن از طرح تقسیم عقب‌نشینی کرده و به نفع طرح قیمومیت پیش می‌رود؛ طرحی که فلسطین را به‌عنوان کشوری واحد با اکثریت عرب و اقلیت یهودی حفظ می‌کرد. واکنش صهیونیست‌ها در سراسر جهان خشمگینانه بود و ترومن با عجله عقب‌نشینی کرد و به موضعی بازگشت که در نتیجه، تعهدی نسبتاً مسئله‌دار به آرمان‌های صهیونیستی به نظر می‌رسید. این مسئله در ۱۲ مه به نقطه اوج خود رسید. در شرایطی که فلسطین درگیر جنگ داخلی بود، کشورهای عربی تهدید به حمله می‌کردند و آخرین سربازان بریتانیایی نیز در آستانه ترک کشور بودند، ترومن جلسه‌ای با مشاوران ارشد خود تشکیل داد. در سمت راست رئیس‌جمهور، مشاوران ارشد سیاسی داخلی او، کلارک کلیفورد و دیوید نایلز، قرار داشتند؛ نایلز یک صهیونیست متعهد بود که از دوران دولت روزولت به‌عنوان مشاور در دولت باقی مانده بود. در سمت چپ ترومن نیز مارشال، معاون وزیر امور خارجه لاوت و دو مقام دیگر وزارت امور خارجه نشسته بودند. مارشال و لاوت جلسه را با گزارش درباره امتناع آژانس یهود، که فرماندهی نیروهای صهیونیستی در حال جنگ در فلسطین را بر عهده داشت، از موافقت با آتش‌بس آغاز کردند؛ این در حالی بود که ملک عبدالله اردن وعده داده بود وارد هیچ‌یک از مناطقی که سازمان ملل متحد به دولت یهودی اختصاص داده بود، نخواهد شد. آنها درباره پیامدهای یک جنگ گسترده‌تر، هم برای امنیت یهودیان در فلسطین و هم برای منافع آمریکا، ابراز نگرانی کردند. کلیفورد در پاسخ، پیشنهاد مفصلی برای به‌رسمیت شناختن فوری یک دولت یهودی در فلسطین ارائه کرد؛ حتی پیش از آنکه رهبری صهیونیست‌ها تأسیس چنین دولتی را اعلام کند. این پیشنهاد بر اساس یادداشت‌هایی بود که مکس لوونتال، یک یهودی ارتدوکس با گرایش‌های شدید صهیونیستی، تهیه کرده بود؛ فردی که به عضوی غیررسمی از کارکنان ترومن تبدیل شده بود. استدلال کلیفورد برای این پیشنهاد، که نایلز نیز از آن حمایت می‌کرد، صریح و روشن بود: ترومن برای اطمینان از کسب آرای یهودیان آمریکایی در انتخابات پیش رو، باید رضایت آنها را جلب می‌کرد. ارائه کلیفورد، که با شیوه‌ای اشرافی و خونسرد انجام شد، مارشال را که چهره‌اش از خشم سرخ شده بود، به‌شدت عصبانی کرد. وقتی کلیفورد صحبتش را تمام کرد، لاوت اظهار داشت که او در حال انجام «تلاشی بسیار آشکار برای به‌دست آوردن آرای یهودیان» است. مارشال از ورود آشکار سیاست حزبی به تصمیم‌گیری‌های مربوط به سیاست خارجی و امنیت ملی وحشت‌زده شده بود. او ابتدا با رد پیشنهاد به‌رسمیت شناختن فوری اسرائیل بر مبنای دلایل ماهوی، سپس به سراغ پیش‌فرض استدلال کلیفورد رفت. مارشال گفت: «آقای رئیس‌جمهور، تصور می‌کردم این جلسه برای بررسی یک مسئله مهم و پیچیده در سیاست خارجی تشکیل شده است. من حتی نمی‌دانم کلیفورد چرا اینجاست. او مشاور امور داخلی است و این یک مسئله سیاست خارجی است.» بر اساس روایت خود مارشال از این جلسه، او سپس گفت اعلامیه‌ای که کلیفورد توصیه می‌کرد ــ یعنی به‌رسمیت شناختن دولت اسرائیل پیش از تأسیس آن و در نتیجه پایان دادن به تلاش‌ها برای دستیابی به راه‌حلی که می‌توانست از وقوع یک جنگ تمام‌عیار جلوگیری کند ــ «ترفندی آشکار برای به‌دست آوردن چند رأی» است و باعث می‌شود «عظمت و شأن مقام ریاست‌جمهوری... به‌شدت خدشه‌دار شود». مارشال سپس مستقیماً به رئیس‌جمهور نگاه کرد و اعلام کرد: «اگر رئیس‌جمهور توصیه کلیفورد را دنبال کند و اگر در انتخابات نوامبر، منِ مارشال حق رأی داشتم، به رئیس‌جمهور رأی نمی‌دادم.» کلیفورد بعدها اظهار داشت که این سخنان، از جانب «بزرگ‌ترین مرد عصر» که حضورش در دولت چنان مایه غرور و اعتمادبه‌نفس ترومن بود، شدیدترین توبیخی بود که ترومن تا آن زمان دریافت کرده بود. جلسه در سکوتی آمیخته با حیرت به پایان رسید. تنها چیزی که ترومن گفت این بود که «مایل است با ژنرال مارشال موافق باشد، اما بهتر است همه یک شب درباره این موضوع بخوابند.» بااین‌حال، ظرف یک روز، ترومن تصمیم گرفت توصیه کلیفورد را دنبال کند و اسرائیل را عملاً، پیش از اتحاد جماهیر شوروی به رسمیت بشناسد. مارشال تصمیم رئیس‌جمهور را پذیرفت، اما پس از آن دیگر هرگز با کلیفورد صحبت نکرد.

@philadelphia_america @philadelphia_america

🔹در حال مطالعه جدیدترین کتاب در خصوص لابی اسرائیل در آمریکا هستم: «لابی اسرائیل: آمریکا در چنگال یک قدرت خارجی». نکات جالبی دارد. یک بخشی از آن مربوط می‌شود به ماه‌هایی که در آن آمریکا در دوران هری ترومن اسرائیل را به رسمیت شناخت. در ادامه این بخش از کتاب را اینجا می‌گذارم. @philadelphia_america

🔹متأسفانه مارکو روبیو درست می‌گوید. برخی در ایران گمان می‌کنند فردای پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات کنگره خبر خاصی است، در حالی که واقعا اینطور نیست. قبلا در این پست به طور مفصل اثر اندک یک کنگره دموکرات بر جنگ با ایران را توضیح داده‌ام. @philadelphia_america