غــرــوـب

یادمون می‌مونه کی زخمی کرد، کی مرهم شد.💊

رشد کردن یعنی: بخشیدن بدون برگشت، دوست داشتن بدون انتظار، و گذشتن بدون حسرت. آدم یه روز می‌رسه به جایی که حال خوبشو گروی هیچ‌کس نذاره.

ناجی قصه‌هامون بچگی بود، که زود تموم شد.

حیفِ اون همه خوبی که خرجِ بی‌لیاقتی تو شد.

گاهی خسته‌ای، نه از کار، نه از آدم‌ها، نه از زندگی از خودت. از فکرهایی که تموم نمی‌شن، از حسی که نمی‌دونی اسمش چیه، از لبخندایی که تمرین‌شده‌ن، از نقشی که بازی می‌کنی و دیگه نمی‌دونی خودِ واقعیت کجاست.

‌ چیزی به نام "تغییر بدون درد" و "رشد بدون ناراحتی" وجود ندارد...

بزرگ شدن همون وقتیه که دیگه از آرزوهات حرف نمی‌زنی.

خفه‌ت می‌کنن، بعد میگن چرا حرف نمی‌زنی؟

اینکه بخوای حال بدتو توضیح بدی، انگار باید یه بار دیگه از اول تحملش کنی.

و شاید روزی همگی از خواب برخواستیم و تا ابد رویاهایمان را زندگی کردیم .

جبران میشود آن روز هایی که صبر کردن آسان نبود.

ساکنان قلب‌ات را به دقت انتخاب کن زیرا هیچ‌کس به غیر از تو بهای سکونت‌شان را نخواهد پرداخت.

انت جُرحی اَم دوائی؟ زخم منی یا درمانم؟

-چیشد که دیگه باهاش حرف نزدی؟ +چون بقیه چیزایی از من میدونستن که من فقط به اون گفته بودم!

برگردی هم فرقی نداره، جایی که یه‌بار سوخت دوباره آباد نمیشه.

ای آنکه دوست دارَمَت ، اما ندارَمَت جایت همیشه در دل من درد می‌کند.

آخر عمر، بیشتر از خطاهامون، دلمون برای جسارت‌نداشتنامون می‌سوزه.

کنسل واقعی کسیه که می‌تونست کنارت باشه، ولی انتخاب کرد نباشه.