“پناه”

  با جان و دل، دختری را دوست دارم که با عفاف خود آراسته است، وَ فِي خَدِّهَا حَب مِن الْمِسْك قَد نَبَت و بر گونه‌ هایش، خالی از جنس مُشک روییده است. وَقَد ضَاع عَقْلِي وَقَد ضَاع رُشْدِي مُذ أَقْبَلَت از لحظه ‌ای که او آمد، عقل و هوش خود را از دست دادم، وَلَمَّا طَلَبت الْوَصْل مِنْهَا تَمَنَّعْت اما وقتی خواستم به او نزدیک شوم، خود را دور نگه داشت وَلَمَّا طَلَبت الْوَصْل مِنْهَا تَمَنَّعْت اما وقتی خواستم به او نزدیک شوم، خود را دور نگه داشت.   بَلِّغُوْهَا إِذَا أَتَيْتُم حِمَاهَا اگر به سرزمینش رسیدید، به او بگویید اَنَني مِت فِي الْغَرَام فِدَاهَا که من در عشق او جان باخته‌ام وَأُذَكُرُوْنِي لَهَا بِكُل جَمِيْل و مرا نزد او با نیکی یاد کنید، فَعَسَاهَا تَحِن عَسَاهَا شاید که دلش به رحم آید، شاید که مهر بورزد بَلِّغُوْهَا إِذَا أَتَيْتُم حِمَاهَا اگر به سرزمینش رسیدید، به او بگویید اَنَني مِت فِي الْغَرَام فِدَاهَا که من در عشق او جان باخته‌ام وَاصحبوْهَا لِتُرْبَتِي فَعِظَامِي و او را تا کنار مزارم ببرید، که استخوان‌ هایم تَشْتَهِي أَن تَدُوْسَهَا قَدَمَاهَا آرزو دارند زیر پایش قرار گیرند إِنَ رُوْحِي تُنَاجِيْهَا روحم او را می ‌خواند، وَعَيْنِي تَسِيْر إِثْر خُطَاهَا و چشمانم به دنبال ردّ پایش می‌دوند لَم يَشفِني سوى أَمَلِي مرا هیچ چیز جز امید تسکین نمی ‌دهد، أَنَّنِي يوما أَرَاهَا که روزی که او را ببینم