Doug Rattmann

قبل اینکه اوپنهایمر بیاد، پرفروش‌ترین فیلم بیوگرافی دنیا، بوهامین راپسودی بود. بوهامین درباره زندگی فردی مرکوری و نحوه تشکیل گروه کوئین هستش. اسم فیلم از اسم یکی از جنجالی‌ترین و بحث برانگیزترین موزیک‌های کوئین برداشته شده که هنوزم که هنوزه دربارش حرف‌ها و تحلیل‌های جدید میاد و به زمان خودش انقلابی بوده. اگه فن کوئین هستید یا علاقه به موسیقی دارید این فیلم براتون جالب میتونه باشه. اگه نه، ممکنه خسته بشید. به شخصه با کله‌خر بازی‌های فردی حال کردم و ایده‌های جدیدی به ذهنم رسید‌. لذت بخش.

باورم نمیشه امروز poor things و Bugonia رو پشت هم دیدم. مغز برام نمونده. کلش اینطوری بودم: «د آخه مشتی؟» بزارید توضیح بدهم. خلاقیت ستودنیه. چه در جهان سازی چه استفاده از لنزهای نامتعارف و همچنین خلق سکانس‌های بی‌بدیل که تو هیچ فیلم دیگه نمیشه نظیرشو دید. مخصوصا منم یکم گرایشاتی به قاب بستن و رنگبندی خلاقانه دارم. ولی هسته اصلی فیلم اون بخش خودشناسی (واضحا فرویدی) بلاست. و این اصلا قابل ارتباط گرفتن نیست. یعنی تنها دلیلی که متوجهش نمیشی یه کارگردان خوب و یه سری بازیگر محشره. بعد فیام که تازه بهش فکر میکنی میبینی اع این فیلمنامه چقدر باگ داشت. خدایی کرکترهای تو کشتی اصلا نقششون چی بود؟ بود و نبودشون چیو عوض میکرد؟ اون تن فروشی تو پاریس رو میشد تو ۸ تا سکانس چند دقیقه ای درآورد خلاصه کرد. د آخه مشتی جایزه میخوای فروش میخوای این کیری‌کاریا چیه. (عذرخواهی بابت الفاظ رکیک، نگم رو دلم میمونه). من مشکلی با پیام‌هاش ندارم، خیلیاشونم درستند، حالا درباره کشف جنسی و نشون دادن مثلا دیدگاهی که به زنان میشه، ولی خب فیلم رو شعار زده کرده. رفتم نقد بخونم ببینم بقیه متوجه چی شدند من نشدم که انقدر قاطی‌ام دیدم یا دارن توهین میکنند بابت بی‌محتوا بودن که مشخصه یارو اصلا نمیشناسه لانتیموس کیه، یا بچه شیعه بودند برچسب فمنیسم رو گرفته بودند زارت و زورت میزدند، یه چند نفرم کلا کاری به حواشی نداشتند گفتند لذت بردیم و بقیه هم مثل بنده شاکی بودند. یکی کامنت گذاشته بود با بودجه ۳۵ میلیون دلاری چجوری انقدر بازیگر مطرح آوردی خونوادشون رو گروگان کرفته بودی؟ بامزه بود. هرچند میشه هزینه تولید رو با چندتا حذکت آورد پایین که همشونو زدن. فیلم به خودی خود فیلم خوب و جالبیه. ولی اینکه این فیلمیه که لانتیموس ساخته باشه ناناعتم میکند. جمع بندی: ساخت، کارگردانی، بازیگری، قاب‌ها، همه چیز ستودنیه. بزرگترین ایراد، فیلمنامه‌ مضحکه که قابل باور نیست. رشد و حرکت هسته شخصیتی بلا، تصنعی شده و با بقیه فیلم هماهنگی نداره. بزرگترین باگ فیلم، فیلمنامه‌شه.

لانتیموس برا من همیشه کارگردانی بوده که امضای خاص خودشو داشته و تخمش نبوده گیشه چی میگه. الان واضحا داره برای گیشه سبکشو عوض میکنه تا بیشتر بفروشه و این ناناعتم میکند. Bugonia جالب بود. یعنی اگه بخوای نرد بازی دربیاری میشه دربارش زیاد حرف زد. بنظرم خود فیلم هم همین ماهیت رو داره، بشینید دورهمی ببینید و تحلیل و تبادل نظر کنید ولی به این صورت که بشینی یه فیلم در خلوتت ببینی کیف کنی نیست. خوش ساخته، از دکوپاژ و قاب بگیر تا بازی خوب و دلقک‌بازی‌های مفهومی از اسمش تا کات‌ها و این داستانا. ولی خب چگونه بگم، انتظار داشتم به عنوان کسی که دندان سگ رو ساخته، یه چیز قویتر تحویلم بدهد. شاید توقعم زیادی بالا بود، شایدم خودش دوز این نمادین کار کردنش رو أورده پایین‌تر. درهرحال ارزش بحث فلسفی سرش رو داره تا اینکه یه داستان جالب داشته باشه. داستان خنثی‌ست و جالبیش در همینه که تو علامت سوال نگهت میدارد. منتها این علامت سوال تو «شکار گوزن مقدس» چقدر سنگین بود، و اینجا چقدر سبک و ناامید کنندس کمی.

pain. خیلی هم عالی. حرفی نودارم.

قبلا فصل اول که اومده بود دیدمش و خوشم آمد. البته اون تایم رو مود انیمیشن بزرگسالان بودم کلا، مثل بوجک هورسمن و ریک و مورتی. به اندازه اونا جالب نیست ولی برای وقت پر کردن گزینه جالبیه. یه جورایی ریک و مورتی مناطق محروم با یک ایده جالب. در سبک خودش متوسط و خوش ساخته و شاهکار نیست، منتها اونقدرام ارزش نداره از بقیه سریالا بزنی تا ببینیش. نظر بندس البته. قسمت اول فصل رو رو دیدم تا ببینم پیشرفتی کرده یا نه، ظاهرا نه.

قبلا عادت نداشتم سریال نصفه ول کنم، جدیدا این آپشن روم نصب شده. کنجکاوی باعث شد یک فصل از Sex Education رو ببینم و امیدوار بودم ایده خودش رو حروم نکنه که کرد. ظاهرا من مخاطبش نبودم کلا. درباره Shameless هم به این نتیجه رسیدم که من مخاطبش نیستم، و باعث ناراحتیم میشه دیدنش. به هر حال ما خودمون کم بدبختی نداریم همین مونده حرص خانواده اینارو هم بخوریم. هرچند یه بخشی از حرص خوردن سر اینه که موضوع سریال راجع به کف جامعه آمریکاست، بدبخت بیچاره‌ها بی‌خانمان‌ها و بزهکاران و تنگدستان، بعد یه زندگی رو نشون میده که آرزوی هر ایرانیه. هربار یه کرکتر غر میزنه آدم حرصش میگیره خفه‌شو بابا اگه مردی پاشو بیا ایران زندگی کن. چجوریه که مثلا سریال انتقادی و اعتراضی به وضعیت بد معیشت جامعس بعد تو بدترین حالت خونشون ویلاییه با پنج‌تا خواب و حال و آشپزخونه اندازه کله‌م؟ نکته جالبی که باعث شد قسمت اول ولش نکنم و دو رو ببینم کرکتر اصلیشه که بامزس. درهرحال نتوانستم ادامه بدم. هر اپیزودش مثل کشیدن ناخن رو مویرگ‌های سرم بود‌.

این سه‌گانه رو شاید بالای ده‌بار دیدم. مناسب‌ترین فیلم برای هرجمعی که اکثریت باهاش حال کنند همین سبکه. اینترتیمنت و مصرفی با کیفیت. ما هم که فلش به‌دست و مسئول فیلم. راجع‌به خودش هم فکر کنم خیلی وقت پیش صوبت کردم صوبتم نمیایه.

خیلی وقت پیش دیده بودمش، دوباره دیدنش خالی از لطف نبود.