سي‌نما

جالب اینه بسیاری از بازیگر ها اصلا داستان خسرو و شیرین رو نمیدونستن و این واکنش های اون هارو به یک حس خام انسانی نزدیک تر میکند تا واکنش به یک اسطوره

ترتیب واکنش ها در این فیلم مشخص نیست ممکنه ی نگاه خیره ی یکی بعد ها بشود واکنش به صحنه ی مرگ یا جدایی یعنی احساس واقعی است اما علت روایی‌اش ساختگیست

گویا شما تصویری از خودتون رو در ابعاد ۱۱۳ زن میبیند

و تماشاگر ناچار میشود داستان را در ذهن خودش بسازد دقیقا همون کاری که بازیگر ها کرده اند

و اما چرا؟ ایا نتیجه ای در پی داشت؟ صد البته نتیجه ی این بی خبری از نظر من یک بازی درونی و غیرنمایشی است و هر صورت یک روایت جداست

جالب اینه بدونید بسیاری از بازیگرها خبر نداشتن فیلم قراره چی بشه به گفته ی خیلیاشون اون ها فکر میکردن جزو یک پروژه ازمایشی هستن و اصلا قرار نیست دیده بشن و این همه صورت بدون تصویر اصلی بشود فیلم

فیلم تماما بصورت کلوزآپ ضبط میشه، چرا کلوزآپ؟ استاد کیارستمی عمدا بدن فضا و حرکت رو حذف کرد و فقط تمرکز رو به چشم لرزش لب و ابرو و چهره ی کامل فرد برد چون معتقد بود سینما هنگامی خالص میشه که فقط دیدنِ دیدن باقی میمونه

و این فیلم تماما ۹۲ دقیقه پر است از احساسات خالصانه زنانه بدون ذره ای بازی

هدایت بازیگر ها به گونه ای خاص بود، استاد کیارستمی برای اینکه احساسات بازیگر هارو واقعی جلوه بده از اون ها درخواست میکرد به عشق از دست رفتشون فکر کنن، به احساسات تهنشین شده در وجودشان، احساس نکنن الان باید بازیگر باشن، الان مقابلشون تصویری رو تصور کنن که با فکر کردن به اون احساساتی میشن

در اصل صدا بعد از ساخت فیلم ضبط شده و اقای کیارستمی بعد از روایت خسرو و شیرین رو جوری مونتاژ کرد که با تصاویر جور دربیاد که این نوعی مدرن از سینماست، زیرا تصویر به صدا میرود

مقابل دوربین نشسته بودن و تمام احساسات رو به درستی اجرا میکردن جوری که مخاطب فکر میکنه واقعا اون ها چیزی رو تماشا میکردن

نکته ی اصلی در پشت صحنه ی ضبط این فیلم هست که بازیگر ها هیچ صدایی نمیشنوند، یعنی نه داستان خسرو و شیرین رو میشنیدن و نه ایده ای از اون داشتن

برای من به شخصه روند ساخت این فیلم بسیار جذابه مثل همه ی کار های کیارستمی ، نبوغی در ساخت این فیلم هست که ممکنه دیدگاهتون رو به قدرت بازیگری این ۱۱۳ بازیگر تغییر بده

نحوه ی ضبط شیرین ، عباس کیارستمی

برای همینه که عاشق کارای فرهادیم

و در اخر هم یچیزی میخوام بهتون نشون بدم

فرهادی با استفاده از سینگل شات یا نمای تک نفره به وضوح سپیده رو از بقیه جدا میکنه قاب های سپیده اغلب بیشتر از بقیست و حضور پررنگی در فیلم داره که همین در اخر به مخاطب ثابت میکنه که تنها اون بود که میتونست الی رو از این قضاوت ها نجات بده ، گاها شخصیت اون در مقابل بقیه گرفته میشد و از پشت شونیه ی یکی از اون ها از اون فیلم میگرفتن که همین نشون دهنده ی مخالفت اون و اختلافات اون با شخصیت های دیگه بود

این موضوع درباره ی سپیده کاملا برعکس هست