Teapot tales

The actual reason:

ولی نتیجش جالب بود

سه چهار روزیه کلا از دنیای توی گوشی و صد متر دور از خودم‌ هیچ خبری ندارم

امسال یا از دست شاگردام خودمو میکشم یا اونا منو میکشن دارم روانی میشم مو توی سرم نمونده

من یک سال پیش یک پیج عکاسی زدم و تازه تصمیم گرفتم پابلیکش کنم که لذت ببرید! https://www.instagram.com/invites/contact/?igsh=4ipz5g6ia3ze&utm_content=ymd0jnz

شما حتی اگر علاقه‌ای هم به موزیک ترکی نداشته باشید اینارو گوش میدید و خوشتون میاد

Go Oscar go

I wasn’t planning to take a picture of it. I was only passing by in a hurry, but something made me turn around and look at it one more time. glad I did.

امروز دانشگاه تهران بودم و همین‌طوری، در حالت انتظار، رفتم کنار پنجره که یه بادی از بیرون به کله‌م بخوره و اینو کنار پنجره دیدم. اینجا همون جایی بود که جاویدنام رها بهلولی پور چندین عکس و ویدیو داشت؛ روی زمین، کنار دیوار، کنار پنجره، روی نیمکتا. یه لحظه استپ شدم. یه لحظه یاد آخرین پیامش توی چنلش افتادم. جایی داشتم قدم می‌زدم که رها راه می‌رفت. حتی شاید رها اینو نوشته، حتی اگر ننوشته باشه، دیدتش و خوندتش و افتخار کرده. حین دیدنش، کل وجودم شروع به گزگز کردن کرد و کاملاً یادم رفت چرا اونجام و چی می‌خوام. الانم که دارم این عکسو نگاه می‌کنم، بندبند وجودم داره فریاد می‌کشه.

Take me back to the night we انتخاب رشته کردیم

خدا هیچکسو تو تابستون محتاج دانشگاه نکنه